‘BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!! Księga Apokalipsy część 19

Aktualizowany: 6.02.2017

Dział tematyczny: WIELKIE PROROCTWO Księgi Apokalipsy/Objawienia!

„Święty, Święty, Święty, Pan, Bóg, Władca wszechrzeczy, Który BYŁ, Który JEST i Który PRZYCHODZIObjawienie 4:8 bp; 1:4,8; 11:17.

                               „Biada, biada, biada, mieszkającym na ziemi”!

     „TRZECIE BIADA” — #„KRÓLESTWO NASZEGO PANA (BOGA) I JEGO CHRYSTUSA”#

                 — Głos trąby siódmego anioła, ostatniego i „trzecie biada” —

Treść:  Bóg i Jezus Chrystus ‘przejmują panowanie nad światem’!!!

           „W wielkim gniewie” wyrzucony z nieba szatan diabeł podejmuje swe ostatnie i desperackie działania

       TRZY „biada” niewątpliwie ‘dręczą’, ‘wyrządzają szkodę’, następnie nawet ‘zabijają’, natomiast „trzecie biada” swoimi ‘ciosami’ spowoduje wielkie ‘wstrząsy’ polityczno-społeczne. Mają one skłonić wszystkich ludzi do zwrócenia uwagi, głębszych przemyśleń i zmiany zdania, a więc ‘nawrócenia się, okazania skruchy, odwrócenia się lub opamiętania się’ (gr. metanoeō’  od gr. ‘metanoia’, dosłownie zmiana umysłu). Polega to na poważnym potraktowaniu przez ludzi SŁOWA BOŻEGO, głębszym i osobistym ‘poznaniu Jedynego, Prawdziwego Boga i Jezusa Chrystusa’ oraz okazaniu ‘bojaźni Bożej’. Trzeba koniecznie porzucić złe uczynki, a to w związku z ‘nadchodzącym wielkim dniem Ich gniewu’. Oto Ich słowa: (…)Pamiętaj, że bojaźń Boża to mądrość, a unikanie zła to wiedza prawdziwa”. „Opamiętajcie się [dosł. ‘zmieńcie myślenie’], bo zbliżyło się Królestwo Niebios” (Obj 6:17; 9:20,21; 16:9,11; 22:10-12; Jana 17:3,17; Hioba 28:28 br; Mateusza 4:17 bpd).

Odkrywanie chwalebnej tajemnicy Boga!

       Czy przypominasz sobie ‘przysięgę silnego anioła’, zanotowaną w Objawieniu 10:1,6,7? Oświadczył on: „Nie będzie już zwlekania; ale w dniach głosu siódmego anioła, gdy będzie miał zadąć w trąbę, rzeczywiście dopełni się [święta] tajemnica Boża według dobrej nowiny, którą On oznajmił swoim niewolnikom, prorokom”. Nadchodzi z dawien dawna zapowiadany przez proroków i apostołów „dzień Pański”, przez Boga „wyznaczony czas” i jego „trzecie biada”, a poprzedzony metaforycznym zadęciem przez anioła w ostatnią „siódmą trąbę” (1Tesaloniczan 5:1-3; Dzieje 2:20). W jaki jednak sposób „dopełni się tajemnica Boga”? Jan wprost nie posiada się z radości, że może nas o tym poinformować! Pisze:

       „Drugie biada przeminęło. Oto szybko nadchodzi trzecie biada. I zadął w trąbę siódmy anioł. I w niebie rozległy się donośne głosy, mówiące: ‚Królestwo świata stało się Królestwem naszego Pana [Boga] i jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków’. A dwudziestu czterech starszych, którzy zasiadali przed Bogiem na swych tronach, upadło na twarze swoje i oddało cześć [gr. proskyneō; dosł. ‘hołd’ – akt uległości Najwyższemu Władcy] Bogu, mówiąc: ‚Dziękujemy tobie, Jehowo [Panie] Boże, Wszechmocny, który jesteś i który byłeś, ponieważ wziąłeś swą wielką moc i zacząłeś królować’” (Objawienie 11:14-17).

       Nadchodzi „trzecie biada”, a rozpocznie je metaforyczny ‘głos trąby siódmego anioła’, który będzie zwiastować historyczną wiadomość o randze wszechświatowej. Pan Jezus nazwał tę wielką chwilę ‘dniem Syna Człowieczego’, w którym pojawi się ‘Jego znak na niebie’. Będzie ona miała nader istotne znaczenie dla wszystkich żyjących wtedy stworzeń. Nadejdzie czas, aby „królestwo świata stało się królestwem naszego Pana [Boga] i jego Chrystusa [Pomazańca], i będzie królował na wieki wieków”. Tajemnica Apokalipsy, tajemnica Boga dokona się i osiągnie swój uszczęśliwiający finał! Działając w imieniu Ojca, Pan Jezus Chrystus jako „Nasienie” [Potomstwo, Potomek] „niewiasty” unicestwi „węża” i jego „nasienie” [potomstwo]. Pan Jezus przywróci „raj Boży” i rajski pokój w ramach spełnienia ‘Bożej obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, gdzie zamieszka prawość’. Jednym sprawi to wielką radość, innym wręcz odwrotnie gorycz, ponieważ wtedy ostatecznie dokona się „wzburzenie i gniew Boga Wszechmogącego” (Łukasza 17:24-30; Mateusza 24:30; 1Mojżeszowa 3:15; Objawienie 10:7 bug; 2:7; 19:15 przekład interlinearny).

Nowy sposób panowania Wszechmocnego Pana Boga 

       W jaki sposób „panowanie nad światem przypadło w udziale Panu [Bogu] naszemu i Pomazańcowi jego i królować będzie na wieki wieków” (bw)? Czyż Bóg nie był zawsze Królem? Oczywiście, że tak, przecież lewita Asaf śpiewał: „Wszak Ty, Boże, z dawna jesteś moim królem”. A inny psalmista oświadczył: „Jahwe [JHWH] jest Królem (…) Mocno stoi Twój tron od pradawna, Ty jesteś od wieków”. Jednakże Bóg w swej mądrości pozwolił istnieć na ziemi innym zwierzchnościom i władzom. W ten sposób została poddana wszechstronnej próbie kwestia podniesiona w Edenie, mianowicie zasadność zwierzchnictwa Bożego. Rządy ludzkie sromotnie zawiodły. Jakże prawdziwe okazały się słowa proroka Bożego: „Wiem, Panie, że droga człowieka nie od niego zależy i że nikt, gdy idzie sam, nie kieruje swoim krokiem”! Od upadku naszych prarodziców w Edenie „cała zamieszkana ziemia” znajduje się pod panowaniem „pradawnego węża”, szatana. Jednak zacznie się czas radykalnej i diametralnej zmiany! W celu wykazania słuszności swej prawowitej władzy Najwyższy Bóg rozpocznie sprawować zwierzchnictwo nad (na) „nowym niebem i nową ziemią” w nowy sposób — przez Pana Jezusa Chrystusa i Jego Królestwo Boże/Niebios. Bóg Jezusowi ‘dał wszelką władzę w niebie i na ziemi, dał narody w dziedzictwo, które potłucze berłem żelaznym i ustanowił Go Dziedzicem wszystkiego’. Jeśli Pan Jezus jest „Dziedzicem wszechrzeczy” to znaczy, że nowy sposób panowania Wszechmocnego obejmować będzie nie tylko „nową ziemię”, ale i „nowe niebo” czy „nowe niebiosa”. Nie tylko „24 starszych” na „24 tronach” w niebie, którzy będą z Nim współrządzić, ale w końcu wszyscy „niewolnicy Boży” okażą przede wszystkim wdzięczność i należną Bogu cześć [gr. proskyneō; dosł. ‘hołd’ – akt uległości Najwyższemu Władcy]. Będą dziękować „Panu Bogu Wszechmogącemu”, który nie tylkoJest i Który Był, ale wziął swą wielką moc i zaczął królować’, wraz ze swym Pomazańcem Jezusem. Będzie to wyraźny dowód, że istnienie Boga Ojca nie jest statyczne, ale dynamiczne — On zawsze aktywnie uczestniczy w historii człowieka (Psalm 74:12; 93:1,2 bp; Jeremiasza 10:23; Objawienie 4:4; 11:15-17 bw; 12:9; 19:1-6; 21:1; Łukasza 4:6-8; Mateusza 28:18; Psalm 2:8,9; Dzieje 3:21 bw; Kolosan 1:16-20; Hebrajczyków 1:2 bw gr. ‘panta’ znaczy ‘w całości, wszystko razem, we wszystkich rzeczach’; porównaj z przekładem interlinearnym).

       „Pierwsze biada” było następstwem plagi „szarańczy”, „drugie biada” jest następstwem oddziałów „wojsk konnicy” i działalności ‘dwóch Bożych świadków w worach’. „Szarańcza” dręczyła szczególnie przywódców religijnych odstępczego chrześcijaństwa tego świata powodując ich „męczarnie”. „Wojska konnicy” ŚJ. mają „zabić trzecią część ludzi” i właśnie kończą ogłaszanie zagłady odstępczego, zwodniczego chrześcijaństwa z całą rzeszą jego adoratorów. ‘Dwaj Boży świadkowie w worach’ świadczeniem orędzia z „otwartego małego zwoju” mają ‘zadawać męczarnie wielu mieszkającym na ziemi’. Natomiast „trzecie biada” będzie wymierzone bezpośrednio przez Królestwo Boże/Niebios i pociągnie za sobą nie tylko cierpienia narodów. Zada śmiertelny cios niszczycielskiemu społeczeństwu ludzkiemu tego świata i unicestwi je wraz z jego okrutnymi przywódcami, nie tylko ziemskimi. Będzie to punkt kulminacyjny sądów sprawowanych przez Boga podczas Armagedonu. Stanie się tak, jak prorokował Daniel: „Za dni tych królów [ostatnich władców, „którzy rujnują ziemię”] Bóg niebios stworzy Królestwo, które na wieki nie będzie zniszczone, a Królestwo to nie przejdzie na inny lud; zniszczy i usunie wszystkie owe królestwa, lecz samo ostoi się na wieki”. Królestwo Boże będzie wtedy niczym wyniosła „góra” panować nad doprowadzoną do świetności ‘ziemią’ i oczyszczonym ‘niebem’. Wykaże słuszność panowania Bożego i przyniesie wszystkim „niewolnikom Boga” całkowite uwolnienie z pod ciemięskiej władzy diabła, a także bezlitosnej niewoli grzechu i śmierci oraz wprowadzi ich w wieczną radość i pokój (Objawienie 9:3-19; 11:10,18; Daniela 2:35,44 bw; Izajasza 11:9; 60:13; 2Piotra 3:13; Rzymian 16:20).

       Ponieważ mesjański Król Boży „ma klucze śmierci i Hadesu”, Jego królowanie da Mu możliwość udostępnienia życia wiecznego wszystkim, którzy się ubiegają o tę cenną sposobność. Niezależnie od tego, czy chodzi o życie wieczne [nieśmiertelne] w niebiosach, czy też o życie wieczne na ziemi, czyli w wymiarze „nowych niebios i nowej ziemi”. Ten dar życia stanowi wyraz niezasłużonej życzliwości [łaski] Bożej, za którą każdy obdarowany powinien być Bogu nieustannie wdzięczny! (Objawienie 1:18; 7:9,14; 20:12,13; Rzymian 6:22; Jana 5:28,29; 8:32,34,36; Hebrajczyków 2:9)

Widok Arki Przymierza!

       Bóg Ojciec i Pan Jezus zaczną panować! Jezus Chrystus jako Pomazaniec Boży będzie sprawował swą zwierzchnią władzę nie tylko nad ludzkością. Bóg Go „ustanowił Dziedzicem wszechrzeczy, przez którego także wszechświat stworzył”. Królestwo Chrystusa ma wymiar niebiański, duchowy i wymiar ziemski, ludzki jako „nowe niebiosa i nowa ziemia” (Hebrajczyków 1:1-9; 2Piotra 3:13; Objawienie 21:1-6). Oto dalsza część wizji Jana:

       „Ale narody [srodze] się rozgniewały i nadszedł twój [srogi] gniew i wyznaczony czas na sądzenie umarłych i danie nagrody twym niewolnikom prorokom i świętym, i bojącym się twego imienia, małym i wielkim, oraz na doprowadzenie do ruiny tych, którzy rujnują ziemię. I zostało otwarte sanktuarium świątyni Boga, które jest w niebie, i widać było Arkę jego przymierza w jego sanktuarium świątyni. I nastąpiły błyskawice i głosy, i gromy, i trzęsienie ziemi, i wielki grad”  (Objawienie 11:18,19).

       W związku z tak wielkim wydarzeniem ‘dopełnienia [dokonania] tajemnicy Bożej’, czyli z ‘przejęciem władzy przez Królestwo Pana Boga i Jego Chrystusa’, ‘narody się rozgniewają’. Wtedy też przyjdzie Boży[srogi] gniew i wyznaczony czas na sądzenie umarłych i danie nagrody niewolnikom Bożym, prorokom i świętym”. ‘Doprowadzeni zostaną wtedy do ruiny ci, którzy rujnują ziemię’, bowiem bezczeszczą Boży „podnóżek” i dany nam piękny ziemski dom. Bóg przez Pana Jezusa ‘zniszczy niszczących ziemię’ (bpd), pyszałkowatych, bezbożnych ludzi na czele z ‘władcą tego świata’, odpowiedzialnych za opłakany stan naszej planety; dosięgnie ich „trzecie biada” (Objawienie 11:14,18; 12:9; Izajasza 66:1; Jana 12:31; 14:30; 16:11; 2Koryntian 4:4 bw; Łukasza 4:5-8 bw; 1Jana 3:19 bt; porównaj Psalm 2 ).

       Mamy tu jedyną w Objawieniu wzmiankę o ‘Arce’, ‘Arce Przymierza Bożego’, ale Objawienie jednoznacznie nawiązuje do niej jeszcze w 15:5. Była ona widzialnym symbolem obecności Boga JHWH pośród Jego ludu — starożytnego Izraela. W przybytku, a potem w świątyni wzniesionej przez Salomona, ‘Arkę Przymierza i Świadectwa’ przechowywano w Miejscu Najświętszym. Kiedy w roku 587 p.n.e. Izrael dostał się do niewoli babilońskiej, a Jerozolima została spustoszona, „Arka Przymierza” zniknęła. Nastąpiło to wtedy, gdy przedstawiciele domu Dawida przestali ‘zasiadać na tronie Jahwe [JHWH](2Mojżeszowa 40:21; 5Mojżeszowa 31:26; 1Kronik 29:23; Hebrajczyków 9:4).

       „Zostało otwarte sanktuarium świątyni Boga, które jest w niebie, i widać było Arkę jego przymierza w jego sanktuarium świątyni”. A więc w wizji Jana nie znajduje się ona w ziemskiej świątyni, tylko pojawia się w niebiańskim sanktuarium Boga. Świadczy to o tym, że Bóg znowu zacznie panować za pośrednictwem władcy z królewskiej linii rodowej Dawida. Tym razem jednak ów Król Jezus Chrystus zasiądzie na tronie w alegorycznej Jerozolimie, „Jerozolimie niebiańskiej”, „górnej”,  a więc „na górze Syjon” „Nowej Jerozolimy”. W niej będzie „tron Boga i Baranka [Jezusa]i z tego wzniosłego miejsca będzie wykonywał sądy i wyroki swego Boga Ojca. ‘Syjon i Jerozolima’ alegorycznie wskazują na królewską władzę Jezusa i na Jego zbawionych w Królestwie Bożym ‘nowych niebiosach i nowej ziemi’. Odsłonią je przed nami następne rozdziały Objawienia (Hebrajczyków 12:22; Galacjan 4:26,27; Objawienie 14:1; 21:1-4,10,22; 22:1,3; Izajasza 65:17-19; 2Piotra 3:13).

       W starożytnej ziemskiej Jerozolimie ani ogół Izraelitów, ani nawet kapłani służący w świątyni nie widzieli Arki, ponieważ znajdowała się w Miejscu Najświętszym, oddzielonym zasłoną od Miejsca Świętego. Mógł ją oglądać jedynie arcykapłan, gdy raz w roku w Dniu Przebłagania wstępował do Miejsca Najświętszego. Niemniej kiedy zostanie symbolicznie „otwarte sanktuarium świątyni Boga, które jest w niebie, i widać było [będzie] Arkę jego przymierza”, to stanie się ona niejako ‘widoczna’ dla wszystkich. Alegoryczne wystawienie na widok „Arki przymierza w sanktuarium świątyni” świadczyć będzie o obecności Boga, czyli Jego wystąpieniu i działaniu jako Władcy i Sędziego wszechświata. Dokona się ona poprzez „obecność” czy „przyjście” Króla Jezusa Chrystusa. Tej wizji Jana pełnej znaków, metafor, alegorii czy symboli towarzyszą wielkie zjawiska, takie jak: „błyskawice, głosy, gromy, trzęsienie ziemi oraz wielki grad”. Podkreśla to, że narody najwyraźniej zdadzą sobie sprawę z sytuacji, czyli ‘będą widzieć’ lub ujrzą’, stąd ‘rozgniewanie narodów’, ponieważ wtedy „na pewno się dopełni [święta] tajemnica Boża według dobrej nowiny, którą on oznajmił swoim niewolnikom, prorokom”. W tym ‘wyznaczonym czasie końca’ to wielkie wydarzenie doprowadzi do wielkich wstrząsających zmian na ziemi i w niebie, czyli będzie skutkować w wymiarze widzialnym i niewidzialnym. Na ziemi ludzi dotknie „trzecie biada” i jego „wielki ucisk”, a z nieba zostanie wyrzucony szatan diabeł i demony.

       „Trzęsieniem ziemi i wielkim gradem” okaże się to co przepowiedział sam Pan Jezus: „I potem ukarze się na niebie znak Syna Człowieczego, a potem wszystkie plemiona ziemi będą się uderzać, lamentując, i ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach nieba z mocą oraz wielką chwałą”. Objęcie władzy przez Boga i Jego Pomazańca Jezusa spowoduje ogromne wstrząsy społeczne, polityczne i religijne, związane z wypełnianiem proroctw Bożych, które muszą się dokonać w przewidzianym przez Boga czasie. Będziemy mieli do czynienia z przyszłymi, wielkimi, wstrząsającymi, dramatycznymi i historycznymi wydarzeniami, dlatego „niewolnicy Boga” mają nadać temu rozgłos. Pełne znaków czy symboli ‘błyskawice, i głosy, i gromy, i trzęsienie ziemi, i wielki grad” są dowodem, że do wszystkich ludzi dotrą Boskie orzeczenia, nakazy, uroczyste oświadczenia i gromkie orędzia. Zajmiemy się nimi ponownie przy rozważaniu ‘siedmiu plag [ciosów] siedmiu aniołów, którym dano siedem złotych czasz gniewu [wzburzenia] Bożego’, aby je ‘wyleli na ziemię’, a opisane w Objawienia 16:1-21. Pamiętajmy, że to proroctwo spełniać się będzie jednocześnie czy równolegle z omawianym tu proroctwem. Wydaje się, że wtedy szczególnie „wielki grad” wskazywać będzie na ostateczne głoszenie czy obwieszczanie orędzia. O tym, że „nadeszła godzina Jego sądu”, a więc i kres „Babilonu wielkiego”, czyli uwodzących i zwodniczych religii tego świata oraz czas „Armagedonu” (4Mojżeszowa 4:20; Hebrajczyków 9:2,3; Objawienie 4:5; 8:5; 10:7; 14:6,7; 16:14,16; Daniela 12:1,2,7; Mateusza 24:3,29,30,37,39; Rzymian 10:18).

       Odsłanianie Bożych zamierzeń związanych z Królestwem Bożym trwa dalej, toteż zapoznamy się teraz z następnymi wizjami, które odsłaniają to co znamiennego stanie się w tym samym „wyznaczonym czasie” w sferze niebiańskiej i jak to odbije się na ziemi.

Królestwo Boże stanie się rzeczywistością!

       Po proklamacji ‘objęcia władzy nad światem przez Pana Boga i Jezusa Chrystusa’, to wielkie wydarzenie doprowadzi do wielkich diametralnych zmian nie tylko na ziemi. Zmiany nastąpią w tym czasie w niebie, czyli w wymiarze niewidzialnym, niebiańskim. ‘Tajemnica Boga zostanie odsłonięta’, a Królestwo Boże/Niebios stanie się dynamiczną rzeczywistością sprawującą władzę! Dla szatana i jego „nasienia” [potomstwa] obecność tego Królestwa oznacza zgubę. Natomiast dla „Nasienia” [Potomstwa, Potomka] niebiańskiej „niewiasty” Bożej, Pana Jezusa i tych, którzy są „jedno” z Nim — chwalebne zwycięstwo. Znaki opisane w rozdziałach od 12 do 19 Księgi Objawienia pomogą nam pogłębić docenianie wszystkiego, co się wiąże z „trzecim biada” oraz z doprowadzeniem do końca „tajemnicy Bożej”  (Objawienie 10:7; Galacjan 3:16,26-29).

       Jan widzi wielki znak na niebie”, mający nader doniosłe znaczenie dla „niewolników Boga”. Pozwólmy więc Janowi opisać ten stopniowo odsłaniany dramat:

       „I było widać wielki znak na niebie: niewiasta przyobleczona w słońce, a pod jej stopami księżyc, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd, i była brzemienna. I woła w boleściach i w męce rodzenia. I było widać inny znak na niebie: a oto wielki smok barwy ognistej, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem diademów; a jego ogon wlecze trzecią część gwiazd nieba — i zrzucił je na ziemię. I smok stał przed niewiastą, która właśnie miała urodzić, aby mógł, gdy już ona urodzi, pożreć jej dziecko. I urodziła syna, mężczyznę, który ma paść wszystkie narody rózgą żelazną. I dziecko jej zostało porwane do Boga i do jego tronu. A niewiasta uciekła na pustkowie, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”  (Objawienie 12:1-6).

       Po raz pierwszy Jan widzi w niebie „niewiastę”. Oczywiście nie chodzi o prawdziwą kobietę, lecz o znak, czyli symbol. Co ona wyobraża? W Pismach Hebrajskich [Stary Testament] naród izraelski określano mianem małżonki Boga JHWH. Pisma Greckie [Nowy Testament] nazywają zbór wszystkich wiernych chrześcijan „oblubienicą, małżonką Baranka” Chrystusa. „Niewiasta”, którą widzi tu Jan, również jest komuś poślubiona i oczekuje rozwiązania. Kto jest jej „mężem”? Otóż później jej dziecko „zostało porwane do Boga i do Jego tronu”. Bóg tym samym uznaje dziecko za swoje. A zatem ‘kobieta’ oglądana przez Jana musi być symboliczną „małżonką” Boga, o której po raz pierwszy Bóg powiedział po buncie w Edenie w 1Mojżeszowej 3:15. Zwróćmy uwagę, że ‘niewiasta nosi koronę z dwunastu gwiazd’. Liczba 12 odnosi się do zupełności niebiańskiej czy do zrównoważonego porządku i siłą rzeczy kojarzy się z 12 pokoleniami izraelskimi [„Izraela Bożego”] i 12 apostołami Jezusa. „Niewiastą” tą jest wielka rodzina podległych Bogu świętych stworzeń w niebie i oczyszczonych z grzechu „dzięki krwi Baranka” na ziemi, która występuje w charakterze Jego „małżonki”. Wydała już „Potomstwo [„Nasienie”], Jezusa Zbawiciela, a niebawem „urodzi” „dziecko” „mężczyznę, który ma paść wszystkie narody rózgą żelazną”. ‘Z ust Jego wyjdzie ostry miecz, którym wyniszczy narody. Będzie On je pasł rózgą żelazną i On wyciśnie tłocznię wina przerażającego gniewu Boga Wszechmocnego’  (Jeremiasza 3:14; Objawienie 1:1; 12:11; 19:15 br; 21:2,9-14).

       „Niewiasta”, którą widzi Jan, jest „przyobleczona w słońce i ma pod stopami księżyc”. Dodajmy do tego „koronę z gwiazd”, a okaże się, że jest zewsząd otoczona światłami niebieskimi. Dniem i nocą oświeca ją łaska Boża. Jakże trafny to symbol „małżonki” Boga! Poza tym owa ‘niewiasta jest brzemienna i odczuwa bóle porodowe’. „Woła w boleściach i w męce rodzenia” do Boga o pomoc, co dowodzi, że nastał czas rozwiązania. W Biblii bóle porodowe często wyobrażają trud, jaki trzeba ponieść, żeby osiągnąć coś ważnego. Niewątpliwie takiego właśnie ‘bólu’ dozna „małżonka” Boża, przygotowując się do tego historycznego ‘porodu’. W Izajasza 66:7,8 mamy do czynienia z ‘porodem’, który dokona się krótko później „zanim poczuła boleści, urodziła”. Tu jednak, jak wynika z kontekstu, chodzi o symboliczną Jerozolimę Syjon, czyli „Nową Jerozolimę” i „górę Syjon”, w których nagle, ‘za jednym razem urodzi się naród’. Temat ten omówiony jest w artykule: „Chrystianizm drogą — nie instytucją zbawienia???(porównaj Psalm 90:2 bt; Przysłów [Przypowieści] 25:23; Galacjan 4:26,27; Objawienie 7:4,9,10; 14:1-3; 21:1-5; Izajasza 66 cały rozdział; porównaj 3Mojżeszowa 26:11,12).

„Wielki smok barwy ognistej”

      Jan widzi „inny znak na niebie” widzi „smoka”, a ten „smok” to szatan, „pradawny wąż”. Jakże osobliwie wygląda: „Siedem głów i dziesięć rogów” wskazuje, że jest twórcą politycznej „bestii z morza”, którą wkrótce potem opisano w 13 rozdziale Objawienia, a która także ma „siedem głów i dziesięć rogów”. Na każdej głowie szatana widnieje diadem — w sumie jest ich siedem — co nas upewnia, że mocarstwa światowe wyobrażone przez ową „bestię z morza” podlegają jego rządom. „Dziesięć rogów” stanowi trafny symbol pełnej władzy, jaką diabeł sprawuje nad tym światem (Objawienie 12:9; 13:1,2; 1Mojżeszowa 3:15; Jana 16:11; Łukasza 4:6-8).

       „Smok” ma władzę również w dziedzinie duchowej. Ogonem „wlecze trzecią część gwiazd nieba”. Gwiazdy wyobrażają czasem aniołów. Wzmianka o „trzeciej części” może uwypuklać fakt, że szatan zwiódł znaczną liczbę aniołów. Stali się demonami, których jak gdyby „wlecze” za sobą szatan — ich król czy też władca. Prócz tego czytamy, że „zrzucił ich na ziemię”. Niewątpliwie jest to nawiązanie do wydarzeń sprzed potopu, kiedy za dni Noego szatan nakłonił nieposłusznych synów Bożych do zstąpienia na ziemię i współżycia z „pięknymi córkami ludzkimi”. Za chwilę powiemy o jeszcze innym ‘zrzuceniu ich na ziemię’. Tych „aniołów, którzy zgrzeszyli”, Bóg za karę wtrącił niejako do więzienia „gęstej ciemności”, a ich stan bywa nazywany „Tartarem”. Diabeł będzie czekał, aż „niewiasta” urodzi i będzie chciał „pożreć” jej nowo narodzone „dziecko”, ponieważ wie, że stanowić ono będzie śmiertelne zagrożenie zarówno dla niego samego, jak i dla świata podlegającego jego władzy [pochodzenie szatana diabła wyjaśnia Pan Jezus w Jana 8:44 i mająca sens alegoryczny pieśń żałobna nad wyniosłym królem Tyru, który jest jego obrazem czy typem w Ezechiela 28:12-19] (Hioba 38:7; Mateusza 12:24; 1Mojżeszowa 6:4; 2Piotra 2:4 bt; Judy 6; Jana 14:30).

Syn, mężczyzna

       „Dziecko” „niewiasty” to „syn, mężczyzna”. Dlaczego Jan używa tych dwóch określeń? Aby wykazać, że nadaje się ono do rządzenia narodami i ma potrzebną do tego moc. Słowa te uwypuklają również, jak doniosłym i radosnym wydarzeniem są te ‘narodziny’. Odgrywają kluczową rolę w ‘dokonaniu się tajemnicy Bożej’. Przecież owo „dziecko płci męskiej” „ma paść wszystkie narody rózgą żelazną”! A zatem ‘narodziny’, które widzi Jan, mają ścisły związek z Jezusem Chrystusem: „Teraz nastało wybawienie i moc, i Królestwo naszego Boga, i władza jego Chrystusa”  (Objawienie 10:7 bw; 12:10).

       Bóg nigdy nie dopuści, żeby szatan ‘pożarł’ Jego „małżonkę” lub nowo narodzonego „Syna”! Owo „dziecko płci męskiej” zostaje zaraz po narodzinach „porwane do Boga i do jego tronu”. Dostaje się więc pod opiekę Boga, a On w pełni troszczy się o to nowo narodzone Królestwo Boże, Królestwo Jezusa Chrystusa, Pomazańca swego, za pomocą którego uświęci swe wzniosłe imię i uczyni go wielkim (Malachiasza 1:11).

Wojna w niebie!

       „I wybuchła wojna w niebie: Michał i jego aniołowie toczyli bitwę ze smokiem i toczył bitwę smok i jego aniołowie, ale nie przemógł ani się już nie znalazło dla nich miejsce w niebie. Zrzucony więc został wielki smok, pradawny wąż, zwany diabłem i szatanem, który wprowadza w błąd całą zamieszkaną ziemię; zrzucony został na ziemię, a z nim zostali zrzuceni jego aniołowie”  (Objawienie 12:7-9).

       A zatem „dokonaniu tajemnicy Bożej” towarzyszą dramatyczne wydarzenia: wyrzucenie szatana z nieba i strącenie go wraz z demonami na ziemię. Swoboda ruchów tego, który tak dalece ‘wprowadził w błąd całą zamieszkaną ziemię’, że stał się jej „bogiem”, zostaje w końcu ograniczona do ziemi (2 Koryntian 4:3,4).

       Biblia mówi, że zwycięstwo odniósł „Michał i jego aniołowie”. Ale kim jest Michał? Imię to znaczy „Któż jest jak Bóg?” W proroctwie Daniela 12:1 jest mowa o Nim, że „powstanie Michał, wielki książę”. W Liście Judy 9 nazwano ‘Michała archaniołem’. Tytuł „archanioł” znaczy „naczelnik aniołów”. Nic więc dziwnego, że Księga Objawienia wspomina o „Michale i jego aniołach”. Inne fragmenty Biblii mówiące o aniołach podporządkowanych prawemu słudze Bożemu nawiązują do Jezusa. Dlatego Paweł pisze, że „Pan nasz, Jezus, objawi się zstępując z nieba wpośród zastępów swych aniołów”. W gruncie rzeczy Michał to Jego niebiańskie imię, a Jezus to imię „Pomazańca” [z gr. Chrystusa]  Bożego i „Zbawiciela świata” ludzkiego [w nwt-pl Wybawcy] (2Tesaloniczan 1:7 kow; zobacz też Mateusza 24:30,31; 25:31; porównaj Daniela 10:13,21; 12:1; Jana 3:17; 12:47; 1Jana 4:14).

       Przyjdzie czas sądu, toteż Pan Jezus jako ‘Michał zrzuci’ z nieba nikczemnego szatana i jego demonicznych aniołów. Jest rzeczą nader stosowną, że uczyni to właśnie On, który jest Królem. Jezus jest również „Nasieniem” obiecanym w Edenie, które w końcu „rozgniecie głowę” owego „pradawnego węża” i tym samym na zawsze go unicestwi. ‘Wyrzucenie go z nieba’ przybliży Pana Jezusa do tego ostatecznego zgniecenia ‘głowy węża’, szatana (Rzymian 16:20; 1Mojżeszowa 3:15).

„Weselcie się niebiosa”  „biada ziemi i morzu”!

       Jan donosi o radości, jaka zapanuje w niebie po tym niesłychanym upadku szatana:

       I usłyszałem donośny głos w niebie, mówiący: ‚Teraz nastało wybawienie i moc, i Królestwo naszego Boga, i władza Jego Chrystusa, ponieważ zrzucony został oskarżyciel braci naszych, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem! A oni go zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swego świadczenia i nie miłowali swych dusz nawet w obliczu śmierci. Dlatego weselcie się niebiosa i wy, którzy w nich przebywacie!’ Biada ziemi i morzu, ponieważ zstąpił do was diabeł, pałając wielkim gniewem, bo wie, że mało ma czasu [dosł. ‘krótki ma wyznaczony czas’]” (Objawienie 12:10-12).

       „Dopełnienie się [świętej] tajemnicy Bożej” wymaga od Jezusa objęcia władzy w Królestwie Bożym: „Teraz nastało wybawienie i moc, i Królestwo naszego Boga, i władza jego Chrystusa”. Tym samym Bóg będzie mógł przystąpić do realizacji swego wspaniałego zamierzenia, niosącego wyzwolenie wiernym „Jego niewolnikom”. Pan Jezus udostępni ‘zbawienie’ nie tylko swym bogobojnym naśladowcom żyjącym dziś na ziemi, ale także niezliczonym milionom/miliardom zmarłych zachowanych w pamięci Bożej. Nazwanie szatana „oskarżycielem braci naszych, który dniem i nocą oskarża ich przed naszym Bogiem” wskazuje, że choć jego oskarżenia wobec Hioba okazały się fałszywe, w dalszym ciągu kwestionuje on prawość „niewolników Boga”. „Oni go zwyciężyli dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swego świadczenia”. Są uznani przez Boga za prawych i świętych, ponieważ otrzymują przebaczenie grzechów dzięki całkowitej wierze w Niego, w Jezusa Chrystusa, w drogocenną wartość okupu i moc krwi Jego. Mimo zagrożenia życia wytrwale do końca będą ‘przestrzegać przykazań Bożych i zajmować się świadczeniem o Jezusie’. Rozwścieczony Bożym „trzecim biada” szatan postanowi wtedy dręczyć ludzkość, sprowadzając na nią swe własne „biada”. Tym bardziej, że będzie ‘miał mało czasu’ czy dosłownie będzie miał ‘krótki wyznaczony czas’, ponieważ on i jego świat znajdzie się „w wyznaczonym czasie końca”, pozostanie mu tylko „1260 dni” lub „42 miesiące”, czyli 3,5 roku (Łukasza 21:27,28; Jana 5:28,29; Dzieje 24:15; Hioba 1:9-11; 2:4,5; Objawienie 12:6,14,17; 13:5; Daniela 8:19 nwt-pl).

       Wyrugowanie szatana z nieba spowoduje tam wielką radość, ale dla planety ziemi będzie oznaczać „biada”, czyli dosłownie lament, płacz. Poddani władzy diabła samolubni ludzie będą ją tym bardziej niszczyć i rujnować, ponieważ szatan kieruje się dewizą: „Rządź albo zniszcz”. To sprowadzi „biada” zarówno na symboliczną „ziemię”, czyli stabilną, zorganizowaną i zamożniejszą strukturę społeczeństwa ludzkiego, jak i na symboliczne „morze”, to znaczy niespokojne, wzburzone i nieobliczalne masy ludzkie. Obie wojny światowe to wielkie biada, które były istną orgią przemocy szatana diabła, ale Pan Jezus nazwał je „dopiero początkiem boleści” (5Mojżeszowa 32:5; Mateusza 24:8).

Prześladowanie „Nasienia niewiasty”

       „A gdy smok ujrzał, że został zrzucony na ziemię, prześladował niewiastę, która urodziła dziecko płci męskiej. Ale dano niewieście dwa skrzydła wielkiego orła, żeby poleciała na pustkowie na swoje miejsce; tam właśnie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od oblicza węża” (Objawienie 12:13, 14).

       Po ‘wyrzuceniu z niebios’ szatana, skieruje on ostrze swego haniebnego „gniewu” przeciw „braciom” Jezusa Chrystusa na ziemi, którzy należą do Niego jako „Nasienia [Potomstwa] niewiasty” niebiańskiej, są z Nim „jedną Osobą w jedności”. W ten sposób diabeł będzie „prześladował niewiastę” po ‘urodzeniu dziecka’, jednak „bracia” Jezusa otrzymają ochronę Bożą, jeśli chodzi o potrzeby fizyczne i duchowe. A cokolwiek spotyka na ziemi jej „Nasienie”, niejako spotyka ją samą. Jak długo „Nasienie niewiasty” Bożej będzie zaznawało tego wytchnienia? Księga Objawienia 12:6 mówi, że wyznaczone „1260 dni”. A według Objawienia 12:14 będzie to trwać wyznaczony „czas, czasy i połowę czasu”, w Daniela 12:7 jest to „wyznaczony czas, wyznaczone czasy i połowę” — innymi słowy: trzy i pół czasu. Oba te wyrażenia odnoszą się w gruncie rzeczy do okresu trzech i pół lat [biblijny proroczy rok to 360 dni]. Jednak „smok” nie da za wygraną! (Objawienie 12:12,17; porównaj Mateusza 25:40; Daniela 7:25; 12:7; ‘wyznaczony czas’ – hebr. ‘mow’ed’ występuje w 5 miejscach w Daniela 8:19; 11:27,29,35; 12:7 i odpowiednik jego w gr. ‘kairos’ w 5 miejscach w Objawieniu 1:3; 11:18; 12:12,14; 22:10).

       „A wąż ze swej paszczy wyrzucił za niewiastą wodę jak rzekę, aby ją rzeka zatopiła. Ale ziemia przyszła niewieście z pomocą i otworzyła ziemia swoją paszczę, i pochłonęła rzekę, którą smok wyrzucił ze swej paszczy. I smok srodze się rozgniewał na niewiastę, i odszedł, aby toczyć wojnę z pozostałymi z jej Potomstwa [Nasienia], którzy przestrzegają przykazań Bożych i zajmują się  świadczeniem o Jezusie”  (Objawienie 12:15-17).

       Co oznacza wspomniana tu „woda jak rzeka”, inaczej: „strumień wody” (bw)? Starożytny król Dawid nazwał występujących przeciw niemu niegodziwców „strumieniami zagłady” („potokami niepobożnych” [bg]). Tak samo szatan rozpęta prześladowania, posługując się „niepobożnymi”, nikczemnymi ludźmi, aby „niewiastę”, tzn. należących do ‘Nasienia niewiasty’ „niewolników Boga” ‘zatopić’, czyli zgładzić. Wsparcie nadejdzie z najmniej spodziewanej strony: „ziemia” — czyli żywioły ugruntowanej, stabilnej i zamożnej części ziemskiego systemu rzeczy podległe szatanowi — zaczną pochłaniać ową „rzekę” czy też „strumień”. Uzupełnieniem informacji jest proroctwo Daniela 11:31-35 i 12:7-11 odnoszące się do tego samego okresu. Mówi ono, że „wnikliwi” czy „roztropni”, a więc „niewolnicy Boga” „doznają małej pomocy” lub „otrzymają wspomożenie niewielką pomocą”. Dla „niewiasty” nie będzie to całkowita ulga. Należący do ‘Nasienia niewiasty’, czyli do Potomka Jezusa Chrystusa [należący do Pomazańca, czyli pomazańcowi] „niewolnicy Boga”, „którzy przestrzegają przykazań Bożych i zajmują się  świadczeniem [mają świadectwo] o Jezusie”, będą wystawieni na wyszukane prześladowania i udrękę ze strony tego „węża”, „smoka”. Szatan do końca będzie „toczył wojnę z pozostałymi z jej Potomstwa [Nasienia, Potomka]”. Odniosą oni jednoznacznie pewne zwycięstwo, ponieważ są „jedną Osobą w jedności z Jezusem Chrystusem” i należą do Niego, do Pomazańca Bożego, który jest Jeden. Okażą się „rzeczywiście potomstwem Abrahama, dziedzicami według obietnicy”, dziedzicami Królestwa Bożego „nowych niebios i nowej ziemi, w których zamieszka sprawiedliwość [prawość](Psalm 18:5,6,17,18; Objawienie 17:14; 21:1-5; Galacjan 3:6-9,16,26-29; 1Mojżeszowa 3:15; 2Piotra 3:13).

       Na jakie wyszukane prześladowania i udrękę będą wystawieni „niewolnicy Boga”, o tym w kolejnej części.

— Czytaj szczegółowe omówienie Księgi Apokalipsy — Objawienia w temacie: BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

  • cheap jerseys
  • 
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys
  • nfl jerseys fake cheap
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • nfl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica coach purses
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys