‘BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!! Księga Apokalipsy część 18

Aktualizowany: 24.03.2017

„Święty, Święty, Święty, Pan, Bóg, Władca wszechrzeczy, Który BYŁ, Który JEST i Który PRZYCHODZIObjawienie 4:8 bp; 1:4,8; 11:17.

                                   „Biada, biada, biada, mieszkającym na ziemi”!

DRUGIE BIADA— Część końcowa: #SWOJE ŚWIADECTWO ZŁOŻĄ DWAJ MOI ŚWIADKOWIE W WORACH — DWAJ PROROCY#

Sanktuarium świątyni

       ZANIM ostatecznie przeminie „drugie biada”, „silny anioł” wzywa Jana do wzięcia udziału w innej proroczej scenie, tym razem związanej ze świątynią. Kto zajmie się ‘znów prorokowaniem nad licznymi ludami, narodami, językami i królami” o tym co zawiera słodko-gorzki „otwarty mały zwój” dany Janowi do zjedzenia? (Objawienie 9:12; 11:1).

       Oto relacja Jana:

       „I dano mi trzcinę podobną do pręta, gdy powiedział: ‚Wstań i zmierz sanktuarium świątyni Boga i ołtarz, i tych, którzy tam oddają cześć’” [gr. ‘proskyneō’; dosł. ‘hołd’ – akt uległości Wszechmocnemu Władcy] (Objawienie 11:1).

       Rozdział 11 Księgi Objawienia jest kontynuacją myśli rozdziału 10. Wspomniana tu „świątynia” nie może być żadną z literalnych świątyń jerozolimskich, ponieważ ostatnią z nich zburzyli Rzymianie w roku 70 n.e. Niemniej apostoł Paweł zaznaczył, że jeszcze przed jej zniszczeniem powstało inne sanktuarium, które miało przetrwać aż do naszych czasów. Chodzi o alegoryczną świątynię, wielką świątynię duchową, proroczo zobrazowaną przez przybytek i późniejsze świątynie w Jerozolimie. Ona to stanowi dzisiaj ‘prawdziwy przybytek, który zbudował Bóg, a nie człowiek’. Arcykapłanem jest w niej Pan Jezus, o którym Paweł mówi, że „usiadł po prawicy tronu Majestatu w niebie”. „Miejsce Najświętsze” tej świątyni znajduje się tam w niebie, gdzie przebywa Bóg, Najwyższy (Hebrajczyków 8:1,2; 9:11,24).

       Apostoł Paweł wyjaśnia, że ‘zasłona przybytku, oddzielająca Miejsce Święte od Miejsca Najświętszego’, wyobraża ciało Jezusa. Kiedy złożył w ofierze swe życie, zasłona ta rozdarła się na dwie części, co wskazywało, że jego ciało nie było już przeszkodą uniemożliwiającą mu stawienie się przed Osobą Boga w niebie. Dochowujący wierności aż do śmierci „niewolnicy Jezusa”, jako niektórzy królowie–kapłani mieli w odpowiednim czasie wstąpić za Nim do niebios. Paweł podkreśla ponadto, że ofiary ze zwierząt, stale składane w przybytku, kierowały uwagę na jednorazową ofiarę z doskonałego ludzkiego życia Jezusa. Ołtarz ofiarny na dziedzińcu przedstawiał środki, jakie zgodnie ze swą wolą przedsięwziął Bóg, żeby zastosować ofiarę Pana Jezusa na rzecz „wielu” (Mateusza 27:50,51; Hebrajczyków 9:3,28 bp; 10:9,10,19,20; Izajasza 66:22; Jana 10:16 bt, bw„inne owce” z nie-Żydów, czyli pogan, a więc ludzie z narodów).

       Z natchnionego Słowa Bożego wynika, że „Miejsce Święte” przybytku jest symbolem stanu świętości, który przypada w udziale najpierw żyjącemu Chrystusowi, a następnie pozostającym przy życiu wszystkim „niewolnikom Bożym”. W tym oczywiście z grupy „144 tys.” ocalonych i zbawionych tuż przed Armagedonem, bo ‘kupionych’ „spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka”, i którzy zostaną ‘porwani do nieba’. Trafnie unaocznia też okoliczność, że Bóg już dzisiaj uznaje ich za swych duchowych synów oraz braci Pana Jezusa i dopuszcza do pełnienia „świętej służby” w „Miejscu Świętym”. Ponieważ z radością składają Bogu ofiary wysławiania, modlą się do Niego (co ma związek z kadzidłem), korzystają z duchowego pokarmu Słowa Bożego, (tak jak kiedyś kapłani spożywali chleb pokładny) oraz ze światła Ducha Świętego, który pomaga zrozumieć Słowa Prawdy i wprowadzać je w czyn, aby żyć według woli Bożej (światło świecznika). A co można powiedzieć o dziedzińcu świątynnym „który jest na zewnątrz sanktuarium świątyni”, na którym znajdował się basen, umywalnia i ołtarz całopalny, gdzie składano ofiary? Przede wszystkim obrazuje [symbolizuje] on dzisiaj doskonałą i świętą pozycję człowieka Jezusa, uzyskaną podczas chrztu w Jordanie, umożliwiającą mu złożenie życia w ofierze za ludzkość. Wyobraża także prawość właściwą „świętym”, przypisywaną na mocy ofiary Pana Jezusa Jego wszystkim lojalnym naśladowcom żyjącym na ziemi obciążonej dziedzictwem grzechu. „Niewolnicy Jezusa” weszli jedyną „drogą” i przez jedyną „bramę” na symboliczny dziedziniec świątynny, stając się ludźmi uznanymi przez Boga za prawych na podstawie ich wiary w moc przelanej krwi Pana Jezusa Chrystusa. Chrzest wiernych chrześcijan „w imię Jezusa Chrystusa” to wyraz tej wiary, dlatego przebywają na symbolicznym dziedzińcu świątynnym, ‘myją się’ w symbolicznej umywalni (basenie), czyli ‘zmywają’ swoje grzechy przed Bogiem. Dlatego z czystym sumieniem ustawicznie składają ofiarę żywą, świętą, godną upodobania Boga, na świętą służbę pełnioną”, a związaną ze Słowem Bożym, przed symbolicznym ołtarzem całopalnym (ofiarnym) i w symbolicznym „Miejscu Świętym”. Apostoł Piotr nazywa tę „świętą służbę” ‘składaniem duchowych ofiar’ (Ozeasza 14:2 nwt-pl; Objawienie 8:4; 14:1-4,12,13; 1Tesaloniczan 4:13-17; Marka 2:26; Psalm 119:105; Hebrajczyków 6:19,20; 10:20; 13:15; 1Piotra 2:5,9,10; 3:20,21; Łukasza 3:22; 11:13; Jana 10:1,7,9; 14:6; Mateusza 4:4; 28:19,20; 1Koryntian 6:11; Efezjan 5:26; Dzieje 2:38; 10:48; Rzymian 1:7; 5:1; 6:3; 8:15; 12:1,2).

‘Zmierzenie’ sanktuarium świątyni

       Janowi kazano „zmierzyć sanktuarium świątyni Boga i ołtarz, i tych, którzy tam oddają cześć”. Jak to rozumieć? W proroctwach Pism Hebrajskich [Starego Testamentu] czynność taka stanowiła rękojmię, że na podstawie doskonałych i świętych mierników Bożych zostanie wymierzona sprawiedliwość. Za dni niegodziwego króla Manassesa prorocze ‘zmierzenie’ Jerozolimy zwiastowało temu miastu nieodwracalny wyrok zagłady. Natomiast ‘zmierzenie’ Jerozolimy oglądane w późniejszym czasie przez Jeremiasza potwierdzało zapowiedź odbudowy miasta. Również rozległe i szczegółowe ‘zmierzanie’ świątyni, którą ujrzał w wizji Ezechiel, stanowiło dla żydowskich wygnańców w Babilonii gwarancję, że w ich ojczyźnie zostanie wznowione czyste wielbienie Boga. Miało też przypominać, że Izrael [dzisiaj jest nim nowy Izrael, chrześcijański „Izrael Boży”] będzie musiał odtąd trzymać się świętych mierników Bożych, aby nie powtórzyć dawnych występków (2Królewska 21:13; Treny 2:8; Jeremiasza 31:39; zobacz też Zachariasza 2:2-8; Ezechiela 40:3,4; 43:10; Galacjan 6:16).

       Tak więc dany Janowi nakaz „zmierzenia sanktuarium świątyni Boga i ołtarz, i tych, którzy tam oddają cześć” [gr. ‘proskyneō’; dosł. ‘hołd’] stanowi znak, że nic nie zdoła pokrzyżować zamierzeń Bożych odnoszących się do tej świątyni i ołtarza oraz osób z nią związanych, i że urzeczywistnianie tych zamysłów zbliża się do punktu kulminacyjnego. Teraz, kiedy wszystko położono pod stopy „silnego anioła”, nadszedł czas, aby „góra domu Jahwe” została „trwale umocniona na wierzchu gór”. Po stuleciach odstępstwa praktykowanego przez chrześcijaństwo tego świata nadeszła pora na wywyższenie chrystianizmu jako Bożej drogi. Wszyscy, ‘którzy oddają cześć Bogu w świątyni i przy ołtarzu’, a w czasie ‘mierzenia’ będą żyli tu na tej ziemi obciążonej grzechem, zostaną koniecznie ‘zmierzeni’ według Jego kryteriów. Pan Jezus powiedział, że do ‘królestwa niebios wejdzie tylko ten, kto wykonuje wolę mego Ojca’ oraz „prawdziwi czciciele będą oddawać cześć Ojcu w sposób prawdziwie duchowy. Bo i Ojciec szuka takich właśnie czcicieli”. Na pewno zostaną znalezieni ci co tak wielbią Boga. Może w tym względzie trzeba ich będzie oczyścić, coś zmienić i pomóc wznowić lub odbudować pełnienie „świętej służby” w zakresie nowych zadań przewidzianych przez Boga. W tym wielkim zbiorowisku ludzi zostaną na pewno ‘zmierzeni’ i znalezieni pokorni oraz skruszeni „niewolnicy Boga”, którzy będą dopuszczeni przez Boga do pełnienia „świętej służby” w Jego duchowej ‘świątyni i przy ołtarzu’. Bogu i Panu Jezusowi nie trudno ich będzie znaleźć, bo przecież według proroczej przypowieści Jezusa ‘chwasty i pszenica mają rosnąć razem aż do czasu żniwa’. A więc tak naprawdę „niewolnicy Boga” są cały czas obecni i czekać ich będą nowe zadania. Inni zostaną odrzuceni i ostatecznie usunięci. Od pewnego czasu daje się wyraźnie zauważyć wielkie poruszenie, wręcz trzęsienie w organizacji Świadków Jehowy (Izajasza 2:2-4; Objawienie 6:11; 7:1-4,15; Mateusza 4:10 nwt-pl; 7:17-23; 13:30-50; Jana 4:23,24 bp; Efezjan 1:13,14; porównaj Rzymian 11:20; koniecznie przeczytaj Izajasza 62:10-12; 65:1; Łukasza 13:28-30).

‘Deptanie dziedzińca’

       Dlaczego Janowi zakazano ‘mierzyć dziedziniec’? Wyjaśniają to następujące słowa:

       „Ale co do dziedzińca, który jest na zewnątrz sanktuarium [zewnętrzny przedsionek — bw] świątyni, wyrzuć go precz i nie mierz, bo został dany narodom, a one będą deptać święte miasto przez czterdzieści dwa miesiące”  (Objawienie 11:2).

       W symbolicznym „Miejscu Świętym” i przy symbolicznym „ołtarzu” całopalnym znajdują się ci ‘co tam wielbią [oddają pokłon, hołd] Boga’, ale oni są tu na tej obciążonej grzechem ziemi, dlatego wymagają ‘zmierzenia’. Symboliczny „dziedziniec” świątynny [‘zewnętrzny przedsionek świątyni’ — bw, Biblia mesjańska, porównaj z przekładem interlinearnym] oznacza stan prawości wiernych „niewolników Boga”, związany z ich wiarą w wartość okupu Pana Jezusa, przebaczaniem grzechów i dopuszczeniem do „świętej służby”, który nie będzie ‘mierzony’. A to dlatego, że ich ‘prawość, wiara i wytrwałość’ zostaną poddane ostatecznej ‘godzinie próby’. Co oznacza, że spotkają ich prześladowania i to już pod koniec „drugiego biada” i zaraz potem przez „42 miesiące” „wyznaczonego czasu” „trzeciego biada”, kiedy to Bóg i Jego Pomazaniec ‘przejmą władzę nad światem’, czyli „przyjdzie” Królestwo Boże/Niebios i w końcu zmiecie ten zły świat  (Objawienie 3:10; 11:18; 13:4-10; 14:12; 11:15-18; 12:10; Daniela 2:44; 12:7,11; Mateusza 6:10).

       W jaki sposób „święte miasto będzie deptane [gr. ‘pateō’] przez te narody przez czterdzieści dwa miesiące”? Oczywiście nie chodzi tu o Jerozolimę, którą zburzono 25 lat przed spisaniem Objawienia. Izajasz prorokuje, że ‘Bóg stworzy nowe niebiosa i nową ziemię’ oraz ‘Jerozolimę radosną i jego lud radości’. Alegorycznym „świętym Miastem” jest „Nowa Jerozolima” i „jej lud”, czyli jej mieszkańcy, reprezentowana w tym czasie przez wszystkich żyjących tu na ziemi wiernych „niewolników Boga”. Wśród nich jak najbardziej ci, którzy w przyszłości okażą się „opieczętowanymi 144 tys.”, a „którzy się nie skalali z niewiastami [zwodniczymi religiami tego świata?]; w rzeczywistości są dziewicami. Ci stale podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali kupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka”. A zatem ‘deptanie świętego miasta Nowej Jerozolimy’ to ‘deptanie’ „niewolników Boga” czy też ich prawości. To okazywanie im zniewagi i pogardy, prześladowanie ich i powstrzymywanie ich głoszenia Ewangelii o Królestwie Bożym. Pan Jezus także mówi o ‘deptaniu’ i to nie tylko dosłownej Jerozolimy, ale wydaje się, że również o końcowym ‘deptaniu’ alegorycznej Jerozolimy, ‘świętego Miasta’, w związku z Jego ‘paruzją’ [‘obecnością’ czy ‘przyjściem’]. Czytamy bowiem w Łukasza 21:24 (nwt-pl): „Jerozolima będzie deptana [gr. ‘pateō’] przez narody, aż się dopełnią wyznaczone czasy narodów”. Będzie ono trwało dosłownie „42 miesiące”, ponieważ po (1) dosłowne traktowanie tego okresu i jemu bardzo podobnych, które omawiamy dalej, tworzy doskonałą harmonię proroctw Słowa Bożego i ich wyjątkową zgodność, a po (2) ten okres wyrażono na trzy różne sposoby, najpierw w miesiącach, później w dniach i latach [42 miesiące, 1260 dni i 3,5 roku; biblijny, proroczy rok to 360 dni]. Prześladowanie pochodzić będzie ze strony posiadającej na ten czas ‘wielką władzę’ „bestii z morza” i od jej ‘obrazu [posągu]’, inaczej ‘bestii z otchłani’. Nastąpi to po zamknięciu działalności prorokowania z „otwartym małym zwojem”  (Objawienie 7:3,4; 12:6,14,17; 13:5-8; 14:1-5; 21:2,9,10,24-27; 22:18,19; Izajasza 65:17-19; porównaj Daniela 7:25; 8:10-12; 12:1,7).

„Dwaj moi świadkowie w worach dwaj prorocy

       „‚I sprawię, że dwaj moi świadkowie będą prorokować tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, ubrani w wory’. Tych symbolizują dwa drzewa oliwne i dwa świeczniki i to oni stoją przed Panem [Bogiem] ziemi”  (Objawienie 11:3,4).

       „Dwaj moi [Boży] świadkowie w worach dwaj prorocyto zapewne symbolika związana ze ‘Słowem Bożym i z działalnością świadczenia o Jezusie’ [lub dania „świadectwa”]. W czasach biblijnych wór pokutny był tradycyjną szatą żałobną. W wory pokutne ubierali się niekiedy hebrajscy prorocy — gdy głosili orędzia Boże o zbliżającym się wielkim nieszczęściu. Z powodu nagminnych ‘grzechów, i dopuszczania się zła, i postępowania niegodziwego, i buntowania się’ przeciw Bogu, prorocy ci przejawiając pokorę przed Bogiem sami okazywali skruchę, wzywali innych do skruchy i do porzucenia tej złej drogi. Dlatego prorocze „wory” pokutne — to wyraz pokory, szczerości, uznania czy wyznania swych grzechów przed Bogiem i wyrażenia skruchy. Należy je wiązać ze zmierzeniem i oczyszczeniem Bożym oraz powierzeniem posępnego czy wstrząsającego orędzia przeciw temu światu. Działalności tej nikt nie powstrzyma, ona ma Boskie poparcie i musi się dokonać w tym określonym i wyznaczonym czasie, to jest w „1260 dni” [3,5 roku]. Działalność ewangelizacyjna Pana Jezusa pojawiła się nagle i trwała także 3,5 roku – dosłownie [literalnie]. Prorokowanie tych dwóch świadków w worach’ związane jest również ze ‘zwiastowaniem na świadectwo’ i nie może nie być związane z ‘ewangelią o Królestwie’, najradośniejszą wieścią, która dotrze do wszystkich mieszkańców ziemi, a to ‘prorokowanie’ pojawi się nagle i szybko. Jan [lub raczej Bóg] nazywa tych ‘dwóch Bożych świadków’ „dwoma drzewami oliwnymi i dwoma świecznikami” i mówi, że „stoją przed Panem [Bogiem] ziemi”. Najwyraźniej nawiązuje do proroctwa Zachariasza, który ujrzał ‘siedmioramienny świecznik i dwa drzewa oliwne’. O ‘drzewach’ tych powiedziano, że wyobrażają „dwóch pomazańców”, to jest namiestnika Zorobabela i arcykapłana Jozuego, „którzy stoją przed Panem całej ziemi”. ‘Dwóch świadków’ w Objawieniu już nie nazwano „dwoma pomazańcami”, ale Bóg mówi, że są moi świadkami w worach’, ponieważ będą dawać ‘świadectwo’ i „prorokować”. A więc będą demaskować kłamstwo przedstawiając dowody prawdy i przepowiadać temu światu szokującą przyszłość z orędziem „otwartego małego zwoju” (Mateusza 18:19,20; Jana 8:17; koniecznie porównaj Daniela 9:3-5,20 nwt-pl, bp oraz Ps 69:1-21,33-35 bp; Objawienie 1:9; 6:9; 10:10,11; 11:7,9,10; Zachariasza 4:1-3,14).

       Zachariasz żył w okresie odbudowy świątyni jerozolimskiej, a jego wizja „dwóch drzew oliwnych” oznaczała, że Zorobabel i Jozue zostaną pobłogosławieni duchem Boga JHWH, aby mogli zachęcać lud do pracy. Wizja „świecznika” przypominała Zachariaszowi, żeby nie gardził dniem małych początków’, ponieważ zamierzenie Boże będzie urzeczywistnione i to „nie dzięki mocy ani dzięki sile [ludzkiej], lecz dzięki mojemu Duchowi to się stanie mówi Pan Zastępów”. Okoliczność, że tych wiernych chrześcijan opisano jako ‘dwóch Bożych świadków w worach’, przywodzi nam także na pamięć scenę przemienienia. W wizji tej trzech apostołów oglądało Pana Jezusa w chwale Królestwa, a wraz z nim Mojżesza i Eliasza (Zachariasza 4:6,10; 8:9; Mateusza 17:1-3).

       Całkiem słusznie widzimy teraz, jak „dwaj moi [Boży] świadkowie w worach dwaj prorocydokonują znaków przypominających te, które czynili Mojżesz i Eliasz.

       Jan mówi o nich:

       „A jeśli ktoś chce wyrządzić im szkodę, z ich ust wydobywa się ogień i pożera ich nieprzyjaciół; i jeśliby ktoś chciał wyrządzić im szkodę, ten musi zostać w taki sposób zabity. Ci mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz w dniach ich prorokowania, i mają władzę nad wodami, aby je obrócić w krew, i aby uderzyć ziemię wszelkiego rodzaju plagą [ciosem], ilekroć zechcą”  (Objawienie 11:5,6).

       Opis ten przywodzi nam na myśl czasy, gdy w starożytnym Izraelu podano w wątpliwość autorytet Mojżesza. Prorok ten płomiennymi słowami potępił buntowników, a Bóg JHWH zniszczył 250 z nich literalnym „ogniem” z nieba. A co można powiedzieć o Eliaszu? Żył on w czasach królów Izraelskich i zapowiedział, że JHWH da wyraz swemu oburzeniu na tamtejszych czcicieli Baala przez zesłanie suszy. Trwała ona „trzy i pół roku [1260 dni]. Później niewierny król Achazjasz wysłał żołnierzy, aby siłą ściągnęli Eliasza przed jego oblicze, ale ten sprowadził z „nieba ogień”, który ich strawił. Dopiero gdy pewien dowódca okazał należne poszanowanie dla jego godności proroka, Eliasz zgodził się pójść z nim do króla (Rozważ: 4Mojżeszowa 16:1-7, 28-35; 2Mojżeszowa 7:19-21; 1Królewska 17:1; 18:41-45; 2Królewska 1:5-16; Łukasza 4:25; Jakuba 5:17; porównaj Jeremiasza 5:14; weź pod uwagę Amosa 8:10,11 bt głód słuchania słów Pańskich [JHWH]”, ponieważ nadciągnął „gorzki dzień”).

       Bóg JHWH za pośrednictwem Mojżesza skłonił faraona do wypuszczenia Izraela z niewoli, zsyłając na ciemięski Egipt różne plagi, między innymi zamieniając ‘wodę w krew’. Jeszcze setki lat później Filistyni, wrogowie starożytnego Izraela, doskonale pamiętali, co Bóg uczynił Egiptowi, toteż wołali: „Kto nas wyrwie z ręki tego potężnego Boga. To jest bowiem ten Bóg, który uderzył Egipcjan wszelką plagą na pustyni”. Mojżesz wyobrażał Pana Jezusa, który został upoważniony do ogłaszania sądów Bożych. ‘Dwaj moi [Boży] świadkowie w worach dwaj prorocy’ „mają władzę zamknąć niebo, aby nie padał deszcz [błogosławieństwa, pomyślności] w dniach ich prorokowania [„1260 dni” (3,5 roku)], i mają władzę nad wodami, aby je obrócić w krew”. Orędzie z „otwartego małego zwoju” dla ludzkości, a więc „licznym ludom, narodom, językom i królom” jest ‘gorzkie’, ono jest wstrząsające. „Dwaj prorocy” mają upoważnienie nie tyle do zwiastowania pomyślności od Boga z nieba, co do ogłaszania ludziom Jego sprawiedliwych sądów i szokujących wyroków. Źródła mądrości tego świata i teorie jego mędrców zostaną zapewne przez nich ogłoszone za martwe i odrażające dla Boga i Pana Jezusa. Zwłaszcza zdemaskują oni śmiercionośne właściwości „wód”, którymi ‘poją’ swych wiernych religie chrześcijaństwa tego świata. Mając konkretne argumenty będą oni ‘uderzać ziemię wszelkiego rodzaju plagą [dosł. ‘ciosem’ – gr. ‘plēgē’], ilekroć zechcą’. Nikt nie powstrzyma tych symbolicznych ‘dwóch Bożych świadków w worach’ w wykonaniu powierzonej im misji. Ona musi się dokonać w tym określonym czasie, a ‘kto chciałby wyrządzić im szkodę’ zostanie metaforycznie ‘pożarty przez ogień wydobywający się z ich ust lub ‘musi zostać zabity’ (niekoniecznie dosłownie; gr. znaczenie słowa ‘apokteinō’). Przypominają się nam Słowa Boga skierowane do proroka Jeremiasza: „oto ja czynię Moje Słowa ogniem w twoich ustach, a ten lud będzie kawałkami drewna, które on strawi”. Dlatego nasuwa się logiczny wniosek, że alegoryczni ‘dwaj świadkowie w worach’ będą mieli wielką swobodę i możliwości w skutecznym wykonywaniu powierzonej im przez Boga misji, ale tylko w z góry dokładnie określonym czasie „1260 dni” (3,5 roku). ‘Dwaj Boży świadkowie w worach — dwaj prorocy świadczeniem z orędziem „otwartego małego zwoju” będą ‘zadawać męczarnie mieszkającym na ziemi’. Działalność „szarańczy” i „wojsk konnicy” nie była do końca szlachetna, ‘wyrządzała szkodę’ [zadawała ból i raniła] i to daleko idącą. Wpierw Badacze Pisma Świętego, a teraz Świadkowie Jehowy nie poprzestają bowiem na demaskowaniu chrześcijaństwa tego świata i kruszeniu jego autorytetu. Także usilnie siali i sieją, bo głoszą ludziom pewne zwodnicze, podstępne kłamstwa religijne. Tu natomiast jest zupełnie odwrotnie, ponieważ ‘dwaj Boży świadkowie w worach’ mają ‘złożyć prorocze świadectwo’ z ‘otwartego małego zwoju’, ‘świadectwo prawdy’ czy dać „świadectwo prawdzie” i to w tym względzie nikt im nie ‘wyrządzi szkody’ (1 Samuela 4:8; 2Samuela 22:9; Jeremiasza 5:14 nwt-pl; Psalm 105:29; Mateusza 18:19,20; 23:13; 28:18; Dzieje 3:22; Objawienie 10:2,8-11; 11:5,10; 16:4; Jana 8:17; porównaj Ezechiela 34:26 pau).

„Dwaj moi świadkowie w worach dwaj prorocy” zostaną zabici

       Działalność ta da się we znaki wielu, nie tylko chrześcijaństwu tego świata, dlatego gdy upłynie ‘1260 dni [3,5 roku] prorokowania dwóch Bożych świadków ubranych w wory’, „mieszkający na ziemi” użyją środków, aby ich ‘zabić’.

       Jan pisze:

       „A gdy zakończą swoje świadczenie, bestia [zwierzę - bw] wychodząca z otchłani stoczy z nimi wojnę i zwycięży ich, i ich zabije. A ich zwłoki [gr. ‘ptōma’] będą na szerokiej ulicy [lub plac (miejsce publiczne)] wielkiego miasta, które w sensie duchowym jest nazywane Sodomą i Egiptem, gdzie również ich Pan zawisł na palu [krzyżu]. A ci z ludów i plemion, i języków, i narodów będą patrzeć na ich zwłoki przez trzy i pół dnia i nie dadzą złożyć ich zwłok w grobowcu. A mieszkający na ziemi radują się nad nimi i cieszą, i poślą jedni drugim dary, ponieważ ci dwaj prorocy zadawali męczarnie mieszkającym na ziemi”  (Objawienie 11:7-10).

       „Bestia wychodząca z otchłani”, która w innych miejscach Księgi Objawienia i przekładach Biblii nazywana jest „bestią barwy szkarłatnej” ‘z otchłani, „wizerunkiem”, „posągiem” lub „obrazem”, jest tworem politycznym „bestii z morza”, a konkretnie ‘dwurożnej bestii z ziemi’. Jej to szatan diabeł da wtedy szczególnie ‘wielką władzę’ na ziemi, a utrzyma ją ona tylko przez „42 miesiące”. Jak ‘bestia wychodząca z otchłani stoczy z dwoma Bożymi świadkami w worach wojnę i zwycięży ich, i ich zabije? Uzupełnieniem informacji jest proroctwo Daniela 8:9-14, 11:31-35 i 12:7-11, a dotyczy ono tego traumatycznego wydarzenia w życiu „niewolników Boga”. Niektórzy z nich być może będą musieli umrzeć śmiercią ofiarną. Dlaczego? Ci symboliczni ‘dwaj moi [Boży] świadkowie w worach dwaj prorocysą mocno związani ze ‘Słowem Bożym i z działalnością świadczenia o Jezusie’ [lub dania świadectwa], czyli ze „stałą codzienną ofiarą”. „Gdy zakończą swoje świadczenie” z orędziem „otwartego małego zwoju”, „bestia wychodząca z otchłani”, w proroctwie Daniela i przez Pana Jezusa nazwana jest ‘ohydą spustoszenia’, metaforycznie „zabije” (niekoniecznie dosłownie; gr. znaczenie słowa ‘apokteinō’), czyli przede wszystkim zada śmiertelny cios ich „działalności świadczenia”, bardziej dawanemu „świadectwu”. Według proroctwa Daniela dokona ‘rozbicia’ albo ‘rozproszenia mocy’ [aram. ‘bela’ i hebr. ‘naphats’ – dosł. rozbić, rozproszyć, zużyć; hebr. ’yad’ – dosł. ręka, siła, moc] tych symbolicznych ‘dwóch Bożych świadków w worach’. Metaforycznie ‘zabić’ to także pozbawić ich wszelkich możliwości działania, poprzez zniesienie czy zgaszenie ich działalności. To także oddzielenie od Boga czy też pozbawienie ich życia duchowego. Ten chwilowy upadek jako porażka czy klęska [znaczenie gr. ‘ptōma’] będzie wydarzeniem publicznym tego „wielkiego miasta”. Inspiratorem tego ‘zabicia’, będzie ostatnia potęga polityczno-militarna zwana w Daniela ‘małym rogiem’ ‘z dwoma oczami i ustami’, a w Objawieniu już ‘dwurożną’ „bestią z ziemi”. Biblijne „bestie” to organizmy polityczno-wojskowe, które w „wyznaczonym czasie końca” zradykalizują swe działania i zostaną przez Boga zmotywowane, pewnie nawet wbrew własnej woli, aby wypełnić Boskie proroctwa (porównaj Objawienie 6:9-11; 13:1-8,14,15; 17:3,7-11,17; Daniela 7:17; 8:19 nwt-pl; a także porównaj Mateusza 24:9-15; Marka 13:9-14).

       W czasach biblijnych porzucenie zwłok poza grobowcem pamięci stanowiło straszliwą zniewagę. Pozostawienie ‘zwłok dwóch Bożych świadków w worach’ bez pogrzebu oznacza więc niezmierną hańbę. W upalnym klimacie palestyńskim zwłoki leżące „trzy i pół dnia” na ulicy czy placu (miejsce publiczne) istotnie zaczęłyby cuchnąć (Psalm 79:1-3; 1Królewska 13:21, 22; porównaj Jana 11:39).

       O jakie „wielkie miasto” tu chodzi? W dalszych rozdziałach Księgi Objawienia konsekwentnie i wielokrotnie „wielkim miastem” określa się „Babilon wielki, matkę nierządnic i obrzydliwości ziemi”. Chodzi o zorganizowane i zinstytucjonalizowane religie tego świata, które od dawien dawna uwodzą i zwodzą (Objawienie 16:19; 17:1-5,18; 18:1-5,10,16,18,19,21). Jan udziela nam pewnych wskazówek w tej sprawie. Mówi, że właśnie tam stracono na krzyżu [ŚJ. palu męki] Jezusa. Zaraz więc przychodzi nam na myśl Jerozolima, ale Pan Jezus został stracony na Golgocie poza murami Jerozolimy. Jan wspomina również, że to „wielkie miasto” nazywane jest „Sodomą i Egiptem”. Otóż literalna Jerozolima została kiedyś określona mianem „Sodomy” z powodu swych nieczystych i szokujących praktyk. „Egipt” jest stosownym określeniem, szczególnie kiedy weźmie się pod uwagę fakt, że niewierna Jerozolima uciskała i niewoliła swój lud pod względem religijnym. Dlatego ówczesny judaizm już wtedy był znaczącą częścią tego proroczego „wielkiego miasta”, w którym ‘ukrzyżowano Naszego Pana’. A więc częścią wielowiekowego „Babilonu wielkiego”, zwodniczych religii tego świata. Dzisiaj jego zasadniczą i wpływową częścią jest także skalana, symboliczna ‘Jerozolima’, czyli chrześcijaństwo tego świata, zwłaszcza jego odstępcze i zwodnicze religie, wraz ze swymi przeróżnymi denominacjami. Najgroźniejsza z nich jest tzw. ‘organizacja Jehowy’ ŚJ., która swym organizacyjnym bałwochwalstwem uwodzi w szczególny sposób. Bezlitośnie tępi dysydentów, czyli tych, którzy przed tym ‘bałwochwalstwem uciekają’ i nazywa ich odstępcami. Zwolennicy tej uwodzącej religii dalej twierdzą, że jak najbardziej czczą Boga Ojca oraz ‘pełnią świętą służbę’ dla Niego. Cały „Babilon wielki” jako zorganizowane, symboliczne „wielkie miasto” z powodu swego rażącego stanu duchowego i moralnego, stało się nieczyste i grzeszne niczym „Sodoma”. Tak jak „Egipt” tkwi on w rażącym i podstępnym morzu bałwochwalstwa oraz trzyma całe rzesze ludzi w swej niewoli religijnej i ani myśli ich uwolnić. Członkowie tego religijnego, uwodzącego i zwodniczego „wielkiego miasta”, będą mieli niemało powodów do ‘radości’, gdy uda się im uciszyć dokuczliwe ‘prorokowanie dwóch Bożych świadków w worach dwóch proroków’. „A ci z ludów i plemion, i języków, i narodów (…). A mieszkający na ziemi radują się nad nimi i cieszą, i poślą jedni drugim dary, ponieważ ci dwaj prorocy zadawali męczarnie mieszkającym na ziemi”  (Izajasza 1:8-10; porównaj Ezechiela 16:49,53-58; Izajasza 19:1,19; Joela 3:19 nwt-pl; Psalm 105:38; Mateusza 4:10 nwt-pl; 1Koryntian 10:14).

Przywróceni do życia!

       „Dwaj moi [Boży] świadkowie w worach dwaj prorocynie pozostaną ‘martwi’.

       Czytamy dalej:

       „A po trzech i pół dnia wstąpił w nich duch życia od Boga i stanęli na swych nogach, i wielka bojaźń padła na tych, którzy na nich patrzyli. I usłyszeli donośny głos z nieba mówiący do nich: ‚Wstąpcie tutaj’. I wstąpili do nieba w obłoku, a ich nieprzyjaciele [wrogowie] patrzyli na nich. I w owej godzinie nastąpiło wielkie trzęsienie ziemi, i upadła dziesiąta część miasta; i siedem tysięcy osób [ludzi] zostało zabitych przez trzęsienie ziemi, a pozostali przestraszyli się i oddali chwałę Bogu nieba”   (Objawienie 11:11-13).

       Przeżycia te przypominają wydarzenia z ‘doliny suchych kości’, odwiedzonej w wizji przez Ezechiela. Jahwe Bóg swym tchnieniem sprawił, że kości te ożyły, co wyobrażało odrodzenie narodu izraelskiego po około 50-letniej niewoli babilońskiej. Po „3,5 dniach” za sprawą Boga ‘dwaj Jego świadkowie w worach staną na swych nogach’. Nie można jednoznacznie stwierdzić czy „3,5 dnia” należy brać dosłownie czy symbolicznie. Na pewno chodzi tu o bardzo krótki okres czasu w stosunku do „1260 dni”. Będą krótko ‘martwi’, po czym staną się aktywni (Ezechiela 37:1-14). Dodatkowa uwaga: 3,5 dnia to 1/360 część z 1260 dni; Pan Jezus po zawarciu Nowego Przymierza i ustanowieniu Pamiątki swej śmierci, został aresztowany w ogrodzie Getsemani i aż do zmartwychwstania był symbolicznie nieaktywny przez 3,5 dnia (?)[nie chodzi o doby].

       „I usłyszeli donośny głos z nieba mówiący do nich: ‚Wstąpcie tutaj’. I wstąpili do nieba w obłoku, a ich nieprzyjaciele patrzyli na nich.” Ta wybitna symbolika biblijna mówi nam, że ‘dwaj świadkowie w worach dwaj prorocy, zostaną wyniesieni przez Boga do takiego stanu ‘duchowego życia’, że ‘ich nieprzyjaciele będą patrzeć na nich’, ale nie będą potrafić „wyrządzić im szkodę”. „Wielkie miasto” czyli zapewne ‘nierządny Babilon wielki’ na czele ze swymi odstępczymi czy uwodzicielskimi i zwodniczymi religiami chrześcijaństwa tego świata, będzie wstrząśnięte ‘przywróceniem życia dwom Bożym świadkom w worach’. Nie tylko dziedzina religijna dozna silnych wstrząsów. Wyrażenie „dziesiąta część” przypomina nam prorocze wypowiedzi proroka Bożego Izajasza dotyczące starożytnej Jerozolimy, której „dziesiąta część” miała ocaleć podczas zburzenia miasta. Jednak i ona miała ‘ulec zniszczeniu’, aby tylko ‘reszta’ jego została „świętym nasieniem”. Natomiast liczba „siedem tysięcy osób” przywodzi nam na pamięć pewne zdarzenie z czasów proroka Eliasza: Kiedy mu się zdawało, że tylko on sam pozostał Bogu wierny w Izraelu, Bóg JHWH oznajmił mu, że jeszcze „siedem tysięcy osób” [ludzi] nie pokłoniło się bogu Baalowi. Jak napisał w I wieku apostoł Paweł, owe „siedem tysięcy” wyobraża „resztkę” Żydów, którzy przyjęli dobrą nowinę o Chrystusie. Wersety te pomagają nam zrozumieć kogo obrazuje wstrząśnięta „upadła dziesiąta część miasta” i „siedem tysięcy” z Objawienia 11:13 (Izajasza 6:13 bt [zobacz kontekst 1-13]; 1Królewska 19:14,18; Rzymian 11:1-5).

       Metaforyczne, „wielkie trzęsienie ziemi” spowoduje ‘upadek’ symbolicznej ‘dziesiątej części miasta’ [Babilonu wielkiego]. Wydaje się, że część pewnych swego ludzi, przywódcy religijni, zwłaszcza ‘wrogowie’ tych ‘dwóch świadków’ [chociażby np. z ‘organizacji Jehowy’ quasi-Bożej], utraci swój dotychczasowy autorytet religijny i straci na znaczeniu. Jednak tylko ‘reszta’, symboliczne ‘siedem tysięcy osób zostanie zabitych przez trzęsienie ziemi’ (nie dosłownie, metaforycznie – gr. znaczenie słowa apokteinō’). A są to zapewne ludzie, u których ‘przywrócenie życia dwom Bożym świadkom w worach dwom prorokom’ spowoduje w życiu radykalną i diametralną, lecz właściwą zmianę ich postawy. Jako ‘wnikliwi’ i ‘drżący przed Słowem Bożympełni zdadzą sobie sprawę z proroczej roli czy misji tych ‘ożywionych dwóch Bożych świadków’. Natomiastpozostali ludzie przestraszą się i oddadzą chwałę Bogu nieba’. A jak dojdzie do tego, że „pozostali (…) oddali chwałę Bogu nieba”? Z pewnością nie przez porzucenie swej odstępczej religii i przyłączenie się do „niewolników Bożych”. Uczynią to raczej w sposób opisany przez M. R. Vincenta w książce Word Studies in the New Testament [Studia nad słownictwem Nowego Testamentu], gdzie o zwrocie „oddali chwałę Bogu nieba” czytamy: „Zdanie to nie oznacza ani nawrócenia, ani skruchy, ani wdzięczności, lecz uznanie jakiegoś faktu, w takim bowiem znaczeniu występuje zazwyczaj w Piśmie Świętym. Porównaj Joz. vii. 19 (Sept.); Jana ix. 24; Dzieje xii. 23; Rzym. iv. 20” (Daniela 12:10; Izajasza 57:15 bw; 66:2,5 bw; Mateusza 4:4 bpd; 22:37 nwt-pl).

Uwaga! Wydaje się, że upadek dziesiątej części miasta [Babilonu wielkiego]to preludium, które koreluje z definitywnymupadkiem Babilonu wielkiego’ z Objawienia 14:8 i 18:2.

       To, że „po trzech i pół dnia wstąpił w nich duch życia od Boga i stanęli na swych nogach” nie oznacza przywrócenia „dwom świadkom w worach”, „niewolnikom Boga” pełnej aktywności i swobody działania. Dlaczego? Proroctwo Daniela 8:9-14,26, 11:31-35 i 12:7-12, na które wyżej już zwróciliśmy swoją uwagę, mówi o przerwie ‘2300 wieczorów i poranków’ w „stałej codziennej ofierze”, po której ‘święte odzyska swoje prawa’ czy ‘święte miejsce zostanie doprowadzone do właściwego stanu’. ‘Stała codzienna ofiara’ po ustaniu Prawa Mojżeszowego w roku 33 n.e., polega dzisiaj przede wszystkim na ‘działalności świadczenia o Bogu, Jezusie i Słowie Bożym’ i innych dobrych uczynkach, „bo takie ofiary bardzo się podobają Bogu”. Izraelici składali regularnie ofiary ze zwierząt, a ci „niewolnicy Boga” czynią to również, ponieważ składają ‘żywą i świętą ofiarę’. Stałą porą w składaniu ofiar przez starożytnych Izraelitów był wieczór i poranek. Stąd okres przerwy ‘2300 wieczorów i poranków’ w ‘stałej codziennej i nieustannej ofierze’ składanej przez wiernych, chrześcijańskich „niewolników Boga”. Jest to określony czas „zbezczeszczania miejsca Jego świątyni” [dzisiaj żywa — wierni Boga]. Ciągłość liczenia wieczór i poranek i wieczór itd., daje nam wyznaczone 1150 dni tej przerwy jako pełne doby [biblijny, proroczy rok to 360 dni]. Wraz z początkiem wyznaczonego okresu ‘2300 wieczorów i poranków’ następuje jednocześnie początek wyznaczonego okresu „1290 dni”, który przechodzi zaraz w ucisk i prześladowania wiernych „niewolników Boga” [wyznaczone „42 miesiące” 1260 dni”], i jednocześnie początek wyznaczonego okresu „1335 dni”. Jeden zakończy się w wraz z początkiem Armagedonu, a drugi wraz zakończonym Armagedonem, po którym wierni doznają szczęścia. W każdym bądź razie rozumiemy, że tuż przed Armagedonem nastąpi aktywność „niewolników Boga” związana z „wiecznotrwałą dobrą nowinę do oznajmienia jako radosną wieść dla mieszkających na ziemi i dla KAŻDEGO narodu, i plemienia, i języka, i ludu”. Trzeba będzie (…) Boga się bać i dać mu chwałę, ponieważ nadeszła godzina jego sądu, oddajcie więc cześć [gr. proskyneō; dosł. ‘hołd’ – akt uległości Wszechmocnemu Władcy] Temu, który uczynił niebo i ziemię, i morze, i źródła wód(Daniela 9:21; 11:31-35; 12:11,12; koniecznie zobacz 1Kronik 16:40; 23:30; 2Kronik 13:11; Mateusza 4:10; 13:43; 24:9,10,14; Objawienia 1:9; 6:9-11; 7:2-4; 9,10,13,14; 12:11,17; 14:6,7; 16:16; 19:10; 20:4; Hebrajczyków 13:15,16; Rzymian 12:1,2; Marka 13:10).

       Jan mówi dalej:

       „Drugie biada przeminęło. Oto szybko nadchodzi trzecie biada”  (Objawienie 11:14).

        Kiedy metaforycznie zatrąbi siódmy anioł’ nastąpi trzecie biada” i ostatecznie „dopełni się tajemnica Boga”!!! Rozpocznie się „dzień Pański” czy raczej jego preludium, poprzedzony proklamacją: „Nastało królowanie Pana naszego i Jego Pomazańca nad światem, i będzie królować na wieki wieków! (…) Dziękujemy Tobie, Panie, Boże, Władco wszechrzeczy, który jesteś i który byłeś, żeś objął wielką Twą władzę i rozpoczął królowanie”. O tym będziemy szeroko mówić przy analizowaniu wizji ostatniego ‘szybko nadchodzącego trzeciego biada’, które rozpocznie „wielki dzień Ich gniewu”, a zakończy go ‘deptaniem w tłoczni szaleńczego gniewu [wzburzenia] Bożego’  (Objawienie 6:16,17 bpd; 10:7; 11:15,17,18; 19:15).

       Poznaj ostatnie „TRZECIE BIADA” — #„KRÓLESTWO NASZEGO PANA (BOGA) I JEGO CHRYSTUSA”#

— Czytaj szczegółowe omówienie Księgi Apokalipsy — Objawienia w temacie: BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!!

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Dodaj do ulubionych
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • cheap jerseys
  • 
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys
  • nfl jerseys fake cheap
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • nfl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica coach purses
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys