‘BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!! Księga Apokalipsy część 10

Aktualizowany: 10.04.2016

— „Święty, Święty, Święty, Pan, Bóg, Władca wszechrzeczy, Który BYŁ, Który JEST i Który PRZYCHODZIObjawienie 4:8 bp; 1:4,8; 11:17.

     WYBITNA I KLUCZOWA ROLA ZWYCIĘSKIEGO BARANKA PANA JEZUSA

„Kto jest godzien otworzyć zwój?”

       MAJESTATYCZNA! Imponująca! Właśnie tak można by określić zachwycającą wizję tronu Bożego, ustawionego nad ‘morzem szklanym wśród lamp ognistych, cherubów i 24 starszych’. A co Jan widzi teraz? Kieruje uwagę na centralny punkt tej niebiańskiej sceny, mówiąc:

       „A w prawicy Zasiadającego na tronie ujrzałem zwój zapisany wewnątrz i na odwrocie, mocno opieczętowany siedmioma pieczęciami. I ujrzałem silnego anioła obwieszczającego donośnym głosem: ‚Kto jest godzien otworzyć zwój i zerwać jego pieczęcie?’ Ale ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią nie było nikogo, kto by mógł otworzyć ten zwój lub do niego zajrzeć. A ja bardzo się rozpłakałem, ponieważ nie znalazł się nikt, kto byłby godzien otworzyć zwój lub do niego zajrzeć. Ale jeden ze starszych mówi do mnie: ‚Przestań płakać. Oto zwyciężył Lew, który jest z plemienia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć zwój i jego siedem pieczęci’”  (Objawienie 5:1-5).

       Sam Pan Wszechwładny całego stworzenia, trzyma w wyciągniętej ręce „zwój”. Zapisano go po obu stronach, więc na pewno jest pełen doniosłych informacji. Budzi to naszą ciekawość. Co takiego może zawierać? Jak pamiętamy, zaprosił Jana: „Wstąp tu, a pokażę ci, co ma się stać”. Drżąc z przejęcia, oczekujemy na wyjawienie treści tego „zwoju”. Niestety, jest ciasno zwinięty i „opieczętowany siedmioma pieczęciami”! (Objawienie 4:1)

       Czy silny anioł znajdzie kogoś, kto byłby „godzien otworzyć zwój”? Wygląda na to, że „ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią nie było nikogo, kto by mógł otworzyć ten zwój lub do niego zajrzeć”, czyli nie był „godzien otworzyć zwój i zerwać jego pieczęcie”. Na ten wspaniały zaszczyt nie zasługuje również nikt „pod ziemią” — żaden z nieżyjących już wiernych „niewolników Boga”, którym zapewniono zmartwychwstanie. Nic więc dziwnego, że Jan jest wyraźnie przygnębiony. Przecież może się okazać, że nie zostanie mu wyjawione, „co ma się stać”!

       Na szczęście jest ktoś, kto może otworzyć ów zwój! A zatem otrzyj łzy, Janie! Jakąż nagrodą jest dla nas ‘wnikliwe’ zrozumienie tej wizji oraz przywilej udziału w jej spełnieniu przez rzetelne i uczciwe zapoznawanie drugich z zawartym w niej orędziem! Wspomniano tu o „Lwie, który jest z plemienia Judy”. Z rodu Judy pochodzili królowie ludu JHWH. Począwszy od Dawida, wszyscy władcy panujący w Jerozolimie aż do czasu zniszczenia tego miasta przez Babilończyków byli potomkami Judy (Daniela 11:32-35 nwt-pl; 12:4,9,10; Łukasza 1:32,33; Objawienie 19:16).

       Jan szybko rozpoznaje, do kogo się odnosi wyrażenie „korzeń Dawida”. Obiecany Mesjasz jest proroczo nazywany „gałązką z pnia Jessego” (ojca króla Dawida), „pędem” oraz „korzeniem Jessego, który stać będzie jako znak dla narodów”. Jezus był gałązką Jessego, gdyż pochodził z królewskiego rodu jego syna, Dawida. A jako korzeń Jessego, odrodził dynastię Dawida i utwierdził ją na zawsze (Izajasza 11:1,10; 2Samuela 7:16).

       Doskonały człowiek Jezus dał niedościgły wzór zachowywania prawości w służbie Bożej wśród najcięższych prób. Dlatego w noc poprzedzającą jego śmierć ofiarną mógł powiedzieć: „Odniosłem zwycięstwo nad światem!”. W rezultacie Bóg Ojciec powierzył wskrzeszonemu Jezusowi „wszelką [całą] władzę w niebie i na ziemi”. Spośród wszystkich sług Bożych tylko on ma prawo przyjąć ów „zwój”, a potem obwieścić zapisane w nim doniosłe orędzie (Jana 16:33; Mateusza 28:18).

       Jest rzeczą ze wszech miar stosowną, aby właśnie Jezus odpieczętował „zwój”. „Zwój” zawiera prorocze informacje o wydarzeniach poprzedzających pojawienie się Królestwa Bożego i jego poczynań. Będąc na ziemi, Jezus wiernie świadczył na rzecz prawdy o Królestwie Niebios. Uczył swych naśladowców modlić się o jego przyjście. Na początku ery chrześcijańskiej zainicjował działalność rozgłaszania dobrej nowiny o Królestwie Bożym i przepowiedział, że w czasie końca to „dawanie świadectwa” osiągnie swój punkt kulminacyjny. Informację, że to Pan Jezus ‘otworzy pieczęcie’, objawił Janowi jeden z „24 starszych”, co także jest nader stosowne. Dlaczego? Ponieważ zasiadają oni na „tronach” i noszą „korony” jako niebiańscy współdziedzice, królowie–kapłani Chrystusa w Jego Bożym Królestwie (Jana 18:36,37; Mateusza 4:23; 6:9,10; 24:14; Marka 13:10; Rzymian 8:17; Objawienie 4:4).

‘Zabity Baranek jest godzien’

       Jan spodziewa się teraz zobaczyć „Lwa, który jest z plemienia Judy”. Tymczasem ku jego zdumieniu ukazuje się całkowicie odmienna symboliczna postać:

       „A pośrodku tronu i czworga żywych stworzeń i pośród starszych ujrzałem stojącego baranka jak gdyby zabitego, mającego siedem rogów i siedmioro oczu, a te oczy oznaczają siedem duchów Bożych, które zostały posłane na całą ziemię. I poszedł, i od razu wziął go [zwój] z prawicy Zasiadającego na tronie. A gdy wziął ten zwój, czworo żywych stworzeń i dwudziestu czterech starszych upadło przed Barankiem i każdy miał harfę oraz złote czasze pełne kadzidła, a kadzidło oznacza modlitwy świętych. I śpiewają nową pieśń, mówiąc: ‚Godzien jesteś wziąć zwój i otworzyć jego pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i swoją krwią kupiłeś Bogu ludzi z każdego plemienia i języka, i ludu, i narodu’, i uczyniłeś ich Bog naszemu królestwem i kapłanami, i mają królować nad ziemią [lub na ziemi]” (Objawienie 5:6-10).

       W samym środku, a więc obok tronu, stoi jakiś „baranek”, otoczony przez ‘czworo żywych stworzeń i 24 starszych’! Apostoł Jan zapewne szybko rozpoznaje w owym „Baranku” „Lwa, który jest z plemienia Judy”, i „korzeń Dawida”. Wie, że ponad 60 lat wcześniej Jan Chrzciciel przedstawił Żydom Jezusa jako „Baranka Bożego, który gładzi grzech świata”. Przez cały czas swego pobytu na ziemi Jezus — niczym „Baranek” bez skazy — nie uległ splamieniu tym złym światem i dlatego mógł złożyć swoje bezgrzeszne życie na ofiarę za ludzkość tkwiącą w okrutnej niewoli grzechu i śmierci (Jana 1:29; 1Koryntian 5:7; Hebrajczyków 7:26).

       Czy ukazanie go w postaci „baranka jak gdyby zabitego” nie uwłacza godności Pana Jezusa wyniesionego do chwały niebiańskiej? W żadnym wypadku! Pozostał on wierny aż do śmierci, co stanowiło wielką porażkę diabła, a wspaniały tryumf Boga. Taki sposób przedstawienia Jezusa wymownie unaocznia jego zwycięstwo nad światem szatana oraz przypomina o wielkiej miłości Boga Ojca i Pana Jezusa do rodzaju ludzkiego. Wskazuje, że jako obiecane „Nasienie” (Potomek), Jezus jest ze wszech miar ‘godzien otworzyć zwój’ (Jana 3:16; 15:13; porównaj Kolosan 2:15; 1Mojżeszowa 3:15).

       Co jeszcze powiększa nasze uznanie dla tego „Baranka”? Ma „siedem rogów”. W Biblii rogi często symbolizują moc lub władzę, a liczba siedem wskazuje na zupełność. A zatem ‘siedem rogów Baranka’ wyobraża pełnię władzy, którą Bóg powierzył Panu Jezusowi po Jego zmartwychwstaniu. Ustanowił go „ponad wszelką zwierzchnością, władzą, mocą, panowaniem i ponad każdą istotą, jaka może być wymieniona nie tylko teraz, ale i w przyszłości” (porównaj 1Samuela 2:1,10; Psalm 112:9 bg; 148:14 bg; Mateusza 28:18; Efezjan 1:20-23, bp; 1Piotra 3:22).

      Ponadto Pan Jezus jest napełniony Duchem Świętym, czytamy bowiem, że ‘Baranek ma siedmioro oczu’, które „oznaczają siedem duchów Bożych”. Za pośrednictwem Jezusa spływa do Jego ziemskich sług czy „niewolników” pełnia Jego czynnej mocy czy siły. Zapewne dzięki temu samemu Duchowi Pan Jezus widzi z nieba wszystko, co się dzieje „na całej ziemi”. Podobnie jak Ojciec, posiada doskonałe rozeznanie. Nic nie uchodzi Jego uwagi. Nie ulega więc wątpliwości, że właśnie ten Syn — niezłomny w swej prawości jest zwycięzcą świata, Lwem z plemienia Judy i korzeniem Dawida’. To Ten, który oddał swe życie za ludzkość i który dzięki Bogu dysponuje pełnią władzy, Ducha Świętego i rozeznania — jest naprawdę ‘godzien wziąć zwój’ z ręki Wszechmocnego Boga (Jana 16:33; Tytusa 3:6; porównaj Psalm 11:4; Zachariasza 4:10). Czy Pan Jezus waha się przyjąć to zadanie? Skądże! Co za wspaniały przykład niewymuszonego posłuszeństwa!

Pieśni pochwalne

       Jak na to zareagowały inne postacie znajdujące się przed tronem Bożym? „Czworo żywych stworzeń” otaczających tron Boży i „24 starszych” oddaje pokłon Panu Jezusowi, uznając jego całą władzę. Jednak tylko „24 starszych” ma ‘harfy i czasze z kadzidłem’ i tylko oni „śpiewają nową pieśń”, pieśń zwycięstwa. Przypominają więc należących do nich symbolicznych „144tys.” ocalonych i zbawionych do nieba tuż przed Armagedonem „niewolników Bożych”. Ci będą także wybrani z chrześcijańskiego „Izraela Bożego” w szerokim zastosowaniu, a którzy też trzymają ‘harfy i śpiewają nową pieśń’ i żywo ‘porwani’ dołączą do „24 starszych” w niebie. Ponadto „24 starszych” przedstawiono jako niebiańskich kapłanów zajętych spełnianiem pewnej czynności. Wyobrażało ją zadanie powierzone starożytnym kapłanom izraelskim, którzy spalali w przybytku kadzidło dla JHWH. Wykonywanie tej czynności na ziemi straciło znaczenie, gdy Bóg usunął Prawo Mojżeszowe. Do jakiego wniosku prowadzą powyższe informacje? Otóż ukazano tu ‘zwycięskich niewolników Boga’, piastujących w przyszłości niezrównane stanowisko niebiańskich „kapłanów Boga i Chrystusa” i mających „z nim królować przez tysiąc lat” (Objawienie 5:9; 6:17; 7:1-4; 14:1-5; 20:6; Galacjan 6:16; 1Tesaloniczan 4:15-17; Kolosan 1:12; 2:14; Rzymian 10:4).

       W starożytnym Izraelu prawo wstępu do „Miejsca Najświętszego” i stanięcia przed symboliczną obecnością Bożą przysługiwało tylko arcykapłanowi. Wniesienie kadzidła było dla niego sprawą życia i śmierci. Prawo Jahwe nakazywało: [Aaron] weźmie pełną kadzielnicę rozżarzonych węgli z ołtarza, który jest przed Panem, i pełne garście miałkiego wonnego kadzidła i wniesie poza zasłonę, i nasypie kadzidła na ogień przed Panem, aby obłok z kadzidła okrył wieko, które jest ponad Świadectwem, i aby nie zginąć”. Gdyby arcykapłan po wejściu do „Miejsca Najświętszego” nie spalił kadzidła, przypłaciłby to życiem (3Mojżeszowa 16:2,12,13).

       W chrześcijańskim systemie rzeczy nie tylko Król–Arcykapłan, Jezus Chrystus, lecz także każdy z niebiańskich królów–kapłanów wejdzie w końcu do pozaobrazowego „Miejsca Najświętszego” — do niebiańskiego miejsca, w którym przebywa Bóg Ojciec i Pan Jezus. Ci niebiańscy kapłani, wyobrażeni przez „24 starszych”, nie mogliby wejść do tego „Miejsca Najświętszego”, gdyby nie ‘spalali kadzidła’. To znaczy nie zanosili stale do Boga modlitw i błagań, które wyrażają ich niezłomną wiarę i docenianie postanowień Bożych, ale nie tylko ich, bo i wszystkich świętych (Hebrajczyków 10:19-23; 5:7; Judy 20,21; porównaj Psalm 141:2; Objawienie 8:3,4).

„Nowa pieśń”

       Rozbrzmiewa melodyjna pieśń, którą śpiewa „Barankowi” grono Jego niebiańskich królów–kapłanów, czyli „24 starszych”. Wyrażenie „nowa pieśń” występuje w Biblii kilka razy i odnosi się zazwyczaj do wysławiania Boga za wspaniałe akty wyzwolenia czy zwycięstwa. A zatem „pieśń” ta w stosunku do Pana Jezusa jest „nowa”, gdyż każdy ze śpiewających może teraz sławić dalsze cudowne czyny Boże dokonywane przez Chrystusa. Wyrażać jeszcze głębszy szacunek dla Jego chwalebnego imienia związanego z nową misją, rolą i godnością w ramach wypełniania Bożej obietnicy o Królestwie Bożym „nowych niebios i nowej ziemi”  (Psalm 96:1; 98:1; 144:9; 2Piotra 3:13; Objawienie 21:1-4).

       „24 starszych” śpiewa tu „nową pieśń” Jezusowi. Wysławiają Pana Jezusa za nowe rzeczy, których on — Syn Boży — dokonał nie tylko dla ich dobra, ale dobra wszystkich innych wiernych „niewolników Bożych”, których będzie nawet „wielka rzesza”. Jako Pośrednik Nowego Przymierza, uprawomocnił je swoją krwią i w ten sposób umożliwił powstanie narodu nowego Izraela, chrześcijańskiego „Izraela Bożego” w szerokim zastosowaniu, mającego stanowić szczególną własność Bożą. Członkowie tego nowego narodu mają pochodzić ze wszystkich literalnych ludów, ale Pan Jezus ich zjednoczy, żeby stanowili jeden zbór, jeden naród, który odziedziczy Królestwo kapłańskie, czyli Królestwo Boże/Niebios w wymiarze niebiańskim, duchowym i ziemskim, ludzkim w ramach spełnienia się Bożej obietnicy „nowego nieba i nowej ziemi” (Rzymian 2:28,29; 1Koryntian 11:25; Hebrajczyków 7:18-25; Izajasza 26:2; 1Piotra 2:9,10,16; 2Piotra 3:13; Objawienie 1:5,6; 5:9,10; 21:1).

       W czasach Mojżesza Bóg uczynił z Izraelitów zorganizowany naród, a następnie zawarł z nimi przymierze i obiecał, że jeśli dotrzymają warunków tej umowy, to staną się dla Niego „królestwem kapłańskim i narodem świętym”. Według tej obietnicy cały naród izraelski, tak jak to rozumie apostoł Piotr, miał stać się: „królestwem kapłańskim, narodem świętym, (…) ludem Bożym” czy też jak mówi apostoł Jan „królestwem – kapłanami dla Boga”. Oni jednak okazali się niewierni, toteż nigdy nie dostąpili spełnienia się tej obietnicy. Natomiast naród nowego Izraela, chrześcijański „Izrael Boży” szeroko rozumiany, utworzony za pośrednictwem Pana Jezusa na mocy „Nowego Przymierza”, dochowa wierności i znajdzie się w Królestwie Bożym. Już dzisiaj uczestniczy on w ‘składaniu duchowych ofiar przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa’, a w przyszłości dalej będzie pełnił tę służbę pośród rzesz zmartwychwstałych „nieprawych”. Ten cały „Izrael Boży” ‘pojedna się z Bogiem przez krew krzyża Jezusa’ [ŚJ. ‘pal męki’] czyli z tym „co jest na ziemi i na niebie”. Właśnie tego dotyczy „nowa pieśń”. Z jakąż radością „24 starszych” wysławia wyniesionego do chwały Pana Jezusa „nową pieśnią”! (2Mojżeszowa 19:5,6 bw, bg, Biblia Mesjańska; Izajasza 66:22; Objawienie 1:5,6; 5:9,10; 7:1-4; 14:1-5; 20:6; Galacjan 6:16; Łukasza 22:20,29,30; 1Piotra 2:5,9,10; Hebrajczyków 1:2bw; Kolosan 1:19-23 bw; Dzieje 24:15).

Hymn nie tylko niebiańskiego chóru

       Jak inni członkowie nieprzeliczonych zastępów niebiańskich, anielskich reagują na tę „nową pieśń”? Przejęty zachwytem Jan jest świadkiem jednomyślnego oświadczenia:

       „I ujrzałem, i usłyszałem głos wielu aniołów wokół tronu, żywych stworzeń i starszych, a liczba ich była miriady miriadów i tysiące tysięcy, mówiących donośnym głosem: ‚Baranek, który był zabity, jest godzien przyjąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i szacunek, i chwałę, i błogosławieństwo’. I usłyszałem, jak każde stworzenie, które jest w niebie i na ziemi, i pod ziemią, i na morzu, i wszystko, co w nich, mówiło: ‚Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek [gr. timē], i chwała, i potęga na wieki wieków’. A czworo żywych stworzeń mówiło: ‚Amen!’, starsi zaś upadli i oddali cześć [gr. proskyneō; dosł. ‘hołd’ – akt uległości Najwyższemu, Wszechmocnemu Władcy]” (Objawienie 5:11-14).

       Cóż za porywająca pieśń pochwalna! Czyżby to znaczyło, że teraz Pan Jezus poniekąd zajął miejsce Boga i że całe stworzenie zaczęło wysławiać Jego zamiast Ojca? W żadnym wypadku! Ta pieśń chwały harmonizuje z następującą wypowiedzią apostoła Pawła: „Bóg wielce go [Pana Jezusa] wywyższył i obdarzył go imieniem, które jest ponad wszelkie imię, aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca”. „Piotr napełniony duchem świętym” powiedział: „I w nikim innym nie ma wybawienia, bo nie ma pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom [przez Boga], dzięki któremu mamy zostać wybawieni”. Pan Jezus zasłużył na takie wysławianie za swój udział w rozstrzygnięciu zasadniczej kwestii dotyczącej prawowitości i zasadności zwierzchnictwa Bożego, ale i zasadniczy udział w dziele „odkupienia przez krew jego, odpuszczenie grzechów” oraz ‘pojednanie z Bogiem’. Ileż chwały przyniósł tym swojemu Ojcu! (Filipian 2:9-11; Dzieje 4:8,12; Efezjan 1:7 bw; 2Koryntian 5:18-20; Kolosan 1:19-23)

       W scenie opisanej przez Jana niebiańskie zastępy melodyjnym śpiewem wysławiają Pana Jezusa, uznając jego wierność, godność i władzę, rolę i misję powierzoną mu w niebie. Przyłączają się do nich głosy z dziedziny ziemskiej, które również sławią Ojca oraz Syna. Podobnie jak człowieczy syn może swymi osiągnięciami przynieść wielki zaszczyt rodzicom, tak Pan Jezus swą lojalną postawą ‘przysparza chwały Bogu Ojcu’ w oczach wszystkich stworzeń. Od kiedy szczególnie będzie rozbrzmiewał ten niezrównany hymn? Będzie szczególnie śpiewany po rozpoczęciu się „dnia Pańskiego”, po objęciu czy ‘przejęciu władzy nad światem przez Pana Boga i przez Jego Pomazańca Jezusa’. Kiedy szatan z demonami zostaną wyrzuceni z niebios, „każde stworzenie, które jest w niebie i na ziemi”, będzie mogło się przyłączyć do chóru wznoszącego tę pieśń pochwalną. A gdy w „wyznaczonym czasie” przez Boga i po Armagedonie zaczną wracać do życia niezliczone miliony/miliardy zmarłych, do śpiewania tego hymnu będzie się mogło przyłączyć „każde stworzenie (…) pod ziemią”, zachowane w pamięci u Boga. Potem w ramach całkowitego spełnienia zapowiedzi z Księgi 1Mojżeszowej 3:15 zostanie zniszczony pradawny „wąż” i arcyzwodziciel, szatan diabeł, a wszystkie żyjące stworzenia niebiańskie i ziemskie zaśpiewają wspólnie w tryumfalnym finale: „Zasiadającemu na tronie i Barankowi błogosławieństwo i szacunek, i chwała, i potęga na wieki wieków” (Objawienie 11:15-18; 12:10).

       Jakże szczęśliwy będzie to czas! Wydarzenia opisane tu przez Jana z pewnością napełniają nasze serca radością i sprawiają, że przyłączamy się do niebiańskich zastępów w szczerym wysławianiu Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa. Czyż nie jesteśmy bardziej niż dotąd zdecydowani wytrwać w pełnieniu dobrych uczynków i w „mówieniu o Bogu i świadczeniu o Jezusie”? Jeżeli tak, to możemy się spodziewać, że z pomocą Bożą osobiście będzie nam dane wysławiać Boga Ojca i Pana Jezusa Chrystusa w Królestwie Bożym/Niebios. Nie ulega wątpliwości, że „czworo żywych stworzeń”, wyobrażających cherubów, współpracować będzie w doskonałej harmonii nie tylko z „24 starszymi”, ale ze wszystkimi wiernymi „niewolnikami Bożymi” (Objawienie 1:9).

       Obyś więc pokładał wiarę w ofierze „Baranka” — tego, ‘który jest godzien’. Oby zostały pobłogosławione twe pokorne wysiłki związane ze świętą służbą i z oddawaniem czci Bogu — „Zasiadającemu na tronie”. Jako wierni „niewolnicy Boga” i Pana Jezusa korzystajmy z pomocy Ducha Świętego, aby ustawicznie karmić się Słowem Bożym i coraz lepiej go rozumieć. Oto „Baranek” przygotowuje się do otwarcia „siedmiu pieczęci”. Jakie pasjonujące sprawy zostaną nam teraz wyjawione?

 Czytaj szczegółowe omówienie Księgi Apokalipsy — Objawienia w temacie: BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!!

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Dodaj do ulubionych
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • cheap jerseys
  • 
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys
  • nfl jerseys fake cheap
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • nfl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica coach purses
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys