‘BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!! Księga Apokalipsy część 1

Aktualizowany: 7.05.2016

— „Święty, Święty, Święty, Pan, Bóg, Władca wszechrzeczy, Który BYŁ, Który JEST i Który PRZYCHODZIObjawienie 4:8 bp; 1:4,8; 11:17.

                         PROLOG KSIĘGI APOKALIPSY — OBJAWIENIA

       ROZWÓJ dzisiejszych wydarzeń światowych powinien nas żywo interesować. Dlaczego? Ponieważ ten świat nie zdoła ujść „sądu Bożego” i wyroków Bożych. Jednak możemy uniknąć jego losu, jeśli nie będziemy ‘należeć do świata’, który nie należy do Boga. Nie chodzi o to, aby zostać ascetą lub wieźć klasztorne życie. Możemy prowadzić godziwe, sensowne życie, ale musimy trzymać się z dala od skorumpowanej polityki i zniesławiających Boga zwodniczych religii tego świata, a także stronić od bezwstydnej chciwości, niemoralności i przemocy. Poza tym musimy przestrzegać wysokich mierników ustalonych przez Boga i dokładać starań, aby spełniać Jego wolę (Jana 17:14-16; Sofoniasza 2:2,3; Objawienie 18:4,8,21,23,24; 21:8). Usilne stosowanie się do tych wymagań i dokonanie koniecznych zmian w życiu jest ogromnie ważne, co wyraźnie podkreśla biblijna Księga Apokalipsy — Objawienia.

1) TEMAT WIZJI Objawienie 1:1 do 3:22 zmartwychwstały i zwycięski Król Jezus Chrystus kieruje orędzia do siedmiu zborów

To, co ma się stać wkrótce

       Apostoł Jan [dosł. JHWH łaskawy’] rozpoczyna to wspaniałe proroctwo następującymi słowami:

       „Objawienie od Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby pokazać swym niewolnikom, co ma się stać wkrótce. A on [Jezus] posłał swojego anioła i przez niego przedstawił je [Objawienie] w znakach swemu niewolnikowi Janowi, który złożył świadectwo o słowie danym przez Boga i o świadectwie danym przez Jezusa Chrystusa — o wszystkim, co ujrzał. Szczęśliwy ten, kto czyta na głos, oraz ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i  zachowują, co w nim napisano; bo wyznaczony czas jest bliski” (Objawienie 1:1-3).

       A zatem owo ważkie orędzie otrzymał od Boga zmartwychwstały Jezus Chrystus, które przekazuje swym „niewolnikom”. Jaką korzyść odnoszą dziś z Objawienia „niewolnicy Boży”? „Niewolnikiem” takim nazywa siebie sam apostoł Jan, który spisał Księgę Objawienia. Był ostatnim pozostałym przy życiu apostołem i należał do grupy „niewolników”, dziedziczących Królestwo Boże w wymiarze niebiańskim, w ramach Bożej obietnicy „nowych niebios i nowej ziemi”. Pod kierownictwem aniołów obwieszczają oni „wiecznotrwałą dobrą nowinę”. Ta działalność w wyjątkowy sposób nasili się krótko przed „Armagedonem” i dotrze do mieszkańców całej ziemi. Nastąpi to po okresie szczególnej działalności symbolicznych ‘dwóch Bożych świadków w worach — dwóch proroków’ i w okresie „czasu końca” czy „zakończenia systemu rzeczy”, który będzie „wyznaczonym czasem”. „Niewolnicy” ci cały czas nie szczędzą starań, pomagając potulnym mieszkańcom ziemi znaleźć drogę do zbawienia, które jest synonimem życia wiecznego. Księga Objawienia wyjaśnia, co trzeba robić, aby odnieść pożytek z tej uszczęśliwiającej dobrej nowiny (2Piotra 3:13; Mateusza 24:3,14; Marka 13:10; Daniela 12:9,10; Objawienie 4:4,10; 7:9,10,14; 11:3,7; 14:6,7; 16:14,16).

       Jan mówi, że owym „niewolnikom” zostanie pokazane to, „co ma się stać wkrótce”. Anioł przekazujący orędzie apostołowi Janowi na koniec powiedział: „Nie pieczętuj słów proroctwa tego zwoju, bo wyznaczony czas jest bliski”, a więc proroctwo miało zacząć wypełniać się bez zwłoki. Wskazuje też na to otwarte przez Pana Jezusa „siedem pieczęci”, w tym galop pierwszego jeźdźca, którym jest zmartwychwstały i zwycięski Król Jezus Chrystus z ‘daną Mu wszelką władzą w niebie i na ziemi’. Więcej powiemy przy omawianiu rozdziału 6 Księgi Objawienia. Apostoł Paweł jednak pisał o swym „gorącym oczekiwaniu i nadziei”, bo nagroda niewątpliwie wydawała mu się realna i bliska, to tym bardziej dla dzisiejszych „niewolników”, którzy żyją u schyłku tego złego świata. Wszystko, co Jan zapisał w zwoju i wysłał „do siedmiu zborów” chrześcijańskich zaczęło się wtedy dokładnie wypełniać. Spełniające się wielkie proroctwo Apokalipsy Objawienia zmierza jednak do ujawnienia wydarzeń w „wyznaczonym czasie” i w jego „dniu Pańskim”, ponieważ mówi: „w dniach głosu siódmego anioła, gdy będzie miał zadąć w trąbę, rzeczywiście dopełni się [święta] tajemnica Boga według dobrej nowiny, którą On oznajmił swoim niewolnikom, prorokom”. „I zadął w trąbę siódmy anioł. I w niebie rozległy się donośne głosy, mówiące: Królestwo świata stało się królestwem naszego Pana i jego Chrystusa, i będzie królował na wieki wieków. A dwudziestu czterech starszych, którzy zasiadali przed Bogiem na swych tronach, upadło na twarze swoje i oddało cześć [pokłon, hołd] Bogu, mówiąc: Dziękujemy tobie, Jehowo [Panie] Boże, Wszechmocny, któryś jest i któryś był, ponieważ wziąłeś swą wielką moc i zacząłeś królować. Ale narody [srodze] się rozgniewały i nadszedł twój [srogi] gniew i wyznaczony czas na sądzenie umarłych i danie nagrody twym niewolnikom, prorokom, i świętym, i bojącym się twego imienia, małym i wielkim, oraz na doprowadzenie do ruiny tych, którzy rujnują ziemię”. Chociaż zagrożone jest dzisiaj przetrwanie rodzaju ludzkiego, to Bóg zna wyjście z tej sytuacji, która zakończy się wielką radością Jego „niewolników, proroków i świętych”! (Objawienie 1:3,4,10; 6:1,2; 10:7; 11:15-18; Jana 16:33; Mateusza 28:18; Filipian 1:20 bt; Izajasza 45:21 bp; hebr. mow`ed’ i gr. ‘kairos’ to ‘wyznaczony czas’ [lub określony] – porównaj Daniela 8:19; 11:27,29,35; 12:7 z Objawieniem 1:3; 11:18; 12:14; 22:10).

       Jan otrzymał natchnione orędzie za pośrednictwem anielskiego posłańca. Zapisał je w zwoju i przesłał ówczesnym „niewolnikom” w zborach. Możemy się cieszyć, że Bóg zachował tę relację dla pokrzepienia wszystkich swoich „niewolników”. Apostoł Jan pisze, że Pan Jezus przedstawił Objawienie „w znakach”, czyli symbolach i alegorii czy też metaforze. Poznawanie tych sugestywnych obrazów jest wprost pasjonujące. Są one pełne dynamizmu, toteż powinny nas pobudzać do gorliwego zaznajamiania innych z tym proroctwem i jego znaczeniem. Objawienie zawiera porywające wizje, których uczestnikiem lub obserwatorem był Jan. Duch Boży odsłania sens tych widzeń „wnikliwym”, „niewolnikom Bożym”, dzięki czemu mogą je coraz lepiej rozumieć i objaśniać innym. Jest to świadectwo Jana „o słowie danym przez Boga i o świadectwie danym przez Jezusa Chrystusa – o wszystkim co widział”. W miarę spełniania się proroctw Biblii Świętej, ich alegoryczno-metaforyczna treść będzie stawała się coraz bardziej jasna i zrozumiała (Daniela 12:3,9,10; Objawienie 1:2).

       Wizje Apokalipsy Objawienia generalnie są ułożone w porządku chronologicznym, niektóre spełniają się i będą spełniać się równoległe. Najpierw przez Pana Jezusa jest otwierane „siedem pieczęci”, które są proroczym ZWIASTUNEM wydarzeń na całej ziemi, związanych z rozwojem zła, cierpień i niedoli ludzkiej. Zaczęły one wypełniać się „wkrótce” po spisaniu ich przez ap. Jana, jako to co jest, i co się stanie potem”. Po ofiarnej śmierci i zmartwychwstaniu Jezus Chrystus został Królem, ‘który zwyciężył i dalej będzie zwyciężał’. Proroctwo „siedmiu pieczęci” kończy się jednak zapewnieniem zmartwychwstania, zbawienia i ocalenia wiernych „niewolników Bożych”, zanim rozegra się główny dramat narodów, czyli gdy ‘nadejdzie wielki dzień Ich gniewu’, gniewu Boga i Jezusa Baranka. Równolegle czy jednocześnie z tą wizją podążają wizje ‘głosów  trąb  siedmiu  aniołów’, w tym  trzy biada”. Są one kluczem do zrozumienia proroctw Objawienia o końcu świata, gdyż bez wątpienia następują kolejno po sobie. Wizje ‘siedmiu aniołów z siedmioma ostatnimi złotymi czaszami gniewu Bożego’ [ostatnie ciosy], spełnią się równolegle z „trzecim biada”, które dokona się w „wyznaczonym czasie”. Wszystkie tworzą jeden złożony proroczy scenariusz wydarzeń. Pobrzmiewają w tych wizjach słowa wcześniejszych proroctw, które ułatwiają wykładnię. Są one wszystkie wzięte pod uwagę, aby tworzyły harmonijną całość. Na przykład Księga Daniela opisuje cztery przerażające bestie i wyjaśnia, że obrazują one mocarstwa panujące na ziemi. Pomaga nam to zrozumieć, że bestie występujące w Objawieniu symbolizują twory polityczno-militarne, między innymi struktury istniejące obecnie oraz te, które się mogą jeszcze pojawić lub zostaną one wyraźnie wyeksponowane. Są tam też inne kluczowe proroctwa doskonale uzupełniające się z wizjami Objawienia (Objawienie 1:1,5 17-19; 4:1; 6:2,16,17; 8:13; 9:12; 11:14; 13:1,2,11-13; 17:3; Jana 16:33; Daniela 7:1-8,17; 12:7).

       Jan sumiennie „złożył świadectwo” o orędziu, które otrzymał od Pana Jezusa Chrystusa, a dane przez Boga. Skrupulatnie napisał „o wszystkim, co widział”. Czytanie Księgi Objawienia przyniesie nam ogromny pożytek, zwłaszcza gdy będziemy się stosować do tego, co w niej napisano. W jednym ze swych listów Jan wyjaśnił: „Na tym bowiem polega miłość ku Bogu, że się przestrzega przykazań jego, a przykazania jego nie są uciążliwe. Bo wszystko, co się narodziło z Boga, zwycięża świat, a zwycięstwo, które zwyciężyło świat, to wiara nasza”. Rozwijanie w sobie takiej wiary może nas uczynić niezmiernie szczęśliwym! W dobie dzisiejszej koniecznie trzeba przestrzegać słów tego proroctwa, „bo wyznaczony czas jest bliski”. Na co został ten „czas wyznaczony”? Na spełnienie się proroctw Objawienia dotyczących „wpierw” ogłoszenia i potem wykonania ostatecznego wyroku na tym złym świecie, przez Boga Ojca i Jego Pomazańca Jezusa Chrystusa. Kiedy Pan Jezus przebywał na ziemi, oświadczył, że tylko jego Ojciec zna „ten dzień i godzinę”. W Księdze Habakuka 2:3 czytamy: „Gdyż widzenie dotyczy oznaczonego [wyznaczonego] czasu i wypełni się niezawodnie. Jeżeli się odwleka, wyczekuj go, gdyż na pewno się spełni, nie opóźni się”. Od przestrzegania proroczego Słowa Bożego zależy zbawienie i ocalenie z „wielkiego ucisku” (1Jana 5:3,4,19; Marka 13:32,33; Mateusza 24:14,20-22; Marka 13:10; Objawienie 1:1-3; 11:15-19).

Pan Jezus przychodzi udzielić zachęt

       Poniższe wypowiedzi powinny głęboko zainteresować każdego, ponieważ chodzi o szereg doniosłych orędzi, które są tym ważniejsze, im bliższy jest „wyznaczony czas”. Wzięcie ich sobie do serca zapewni nam wiecznotrwałe korzyści. Posłuchajmy:

       „Jan do siedmiu zborów, które są w okręgu Azji: Życzliwość niezasłużona i pokój wam od Tego, który jest i który był, i który przychodzi’, i od siedmiu duchów, które są przed jego tronem, i od Jezusa Chrystusa, ‘Świadka Wiernego’, ‘Pierworodnego z umarłych’ i ‘Władcy królów ziemi’. Temu, który nas miłuje i który własną krwią uwolnił nas od naszych grzechów — i uczynił nas królestwem, kapłanami dla swego Boga i Ojca — właśnie jemu niech będzie chwała i potęga na wieki. Amen” (Objawienie 1:4-6).

       Jan zwraca się do „siedmiu zborów”, których nazwy zostaną nam podane w dalszej części proroctwa. Liczba „siedem” pojawia się w Objawieniu wielokrotnie. Oznacza zupełność, zwłaszcza w odniesieniu do spraw mających jakiś związek z Bogiem i z naśladowcami Pana Jezusa Chrystusa rozsianymi czy rozproszonymi po całej ziemi. „Życzliwość niezasłużona [łaska] i pokój” są czymś nader upragnionym, zwłaszcza gdy sobie uświadomimy, od Kogo pochodzą. Ich Źródłem jest bowiem nie kto inny, jak tylko Pan Wszechwładny, „Król wieczności”, żyjący „od prawieków aż po wieki”. Wyrażenie, które jest tytułem „Tego, Który Jest i Który Był, i Który Przychodzi wyraźnie utożsamia z Bogiem, którego istnienie nie jest statyczne, ale dynamiczne — nie tylko ‘Jest i Był’, alePrzychodzi, ponieważ aktywnie uczestniczy w historii człowieka. Co wiąże się z głębokim znaczeniem Jego imienia JHWH, w którym to imieniu dał się poznać Mojżeszowi. Wspomniano tu także o „siedmiu duchach”. Wyrażenie to oznacza pełnię siły czy mocy Ducha Świętego, za którego pośrednictwem wszyscy zważający na to proroctwo dostępują zrozumienia i błogosławieństwa. Kluczową rolę przed Bogiem odgrywa „Jezus Chrystus”, o którym Jan napisał później, że „pełen był życzliwości niezasłużonej [łaski] oraz prawdy”. W pozdrowieniu użytym przez Jana występują zatem te same elementy, co w końcowej części drugiego listu Pawła do zboru w Koryncie, gdzie czytamy: „Niezasłużona życzliwość Pana Jezusa Chrystusa i miłość Boga oraz wspólnota w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi”. Oby słowa te spełniły się również na każdym, kto dziś miłuje i poszukuje ‘prawdy Chrystusowej’ odwzajemniając „miłość Boga” ‘całym swym sercem, całą swą duszą, całą swą siłą i całym swym umysłem’! (1Tymoteusza 1:17; Psalm 90:2 bp; 2Mojżeszowa 3:13-15; Jana 1:14; 2Koryntian 13:14 [13:13, bw]; Psalm 119:97; 2Kor 11:10; Marka 12:30)

Świadek Wierny i Władca królów ziemi

       Najdostojniejszą po Najwyższym Bogu Osobistością we wszechświecie jest Pan Jezus. Uznając to, Jan nazywa go „‘Świadkiem Wiernym’, ‘Pierworodnym z umarłych’ ‘Władcą królów ziemi’”. Pan Jezus został największym „Świadkiem” na rzecz Boskości swego Ojca. Zachowawszy prawość aż do śmierci ofiarnej, stał się ‘pierwszym’ człowiekiem wskrzeszonym do nieśmiertelnego życia duchowego, niebiańskiego. Po tym zmartwychwstaniu jako zwycięski Król po prawicy Bożej, daleko przewyższa wszystkich ziemskich królów, gdyż dysponuje „wszelką władzą w niebie i na ziemi” i dlatego jest „Władcą królów ziemi” (Kolosan 1:18; Objawienie 3:21; Hebrajczyków 8:1 bp; 12:2; Mateusza 28:18; Psalm 89:28; 1Tymoteusza 6:15; Psalm 2:6-9).

       W dalszych żarliwych słowach Jan wyraża swe docenianie dla Pana Jezusa Chrystusa, „Temu, który nas miłuje i który własną krwią uwolnił nas od naszych grzechów”. Ponieważ oddał swe doskonałe życie człowiecze jako „ofiarę przebłagalną”, aby takie życie mogło stać się udziałem wszystkich wierzących w Niego członków rodziny ludzkiej. Ty również możesz się wśród nich znaleźć. Wszyscy lojalni chrześcijanie, „niewolnicy Boga” i Jezusa jak Jan, zaznają uwolnienia z niewoli grzechu i śmierci, do którego drogę otworzyła im ofiarna śmierć Jezusa Chrystusa. Na podstawie wiary w wartość Jego ofiary okupu i w moc przelanej krwi Jego, zostają uznani za prawych. Przed nimi dziedzictwo Królestwa Bożego/Niebios i już dzisiaj jako królewskie kapłaństwo, naród święty, lud Boży biorą udział w składaniuduchowych ofiar przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa’. Jeśli wytrwają do końca, posiądą je w wymiarze niebiańskim, duchowym lub ziemskim, ludzkim w ramach obietnicy „nowego nieba i nowej ziemi”. Cóż za wspaniały przywilej! Jan z przekonaniem oświadczył, że Pan Jezus jest godzien chwały i potęgi. Nie dziwi nas Jego wyniesienie na „Dziedzica wszechrzeczy”, który „uczynił nas królestwem, kapłanami dla swego Boga i Ojca” (Jana 3:16; 1Jana 2:1,2; Kolosan 1:12-14; 1Piotra 2:5,9,10,16 bw; Objawienie 5:9,10; 20:6; 21:1; Mateusza 24:13; 2Piotra 3:13; Izajasza 66:22; 2Mojżeszowa 19:5,6 ; Hebrajczyków 1:2 bw).

„Przychodzi z obłokami”

       „Oto przychodzi z obłokami, a ujrzy go wszelkie oko oraz ci, którzy go przebili; i wszystkie plemiona ziemi będą z jego powodu uderzać się ze smutku. Tak: Amen. Ja jestem Alfa i Omega mówi Jehowa [Pan] Bóg, Ten, który jest i który był, i który przychodzi, Wszechmocny. Ja, Jan, wasz bra  i współuczestnik w ucisku i królestwie, i wytrwałości wespół z Jezusem, znalazłem się na wyspie, którą zwą Patmos, za mówienie o Bogu i świadczenie o Jezusie. W natchnieniu znalazłem się w dniu Pańskim i usłyszałem za sobą silny głos jakby trąby, mówiący: ‚Co widzisz, zapisz w zwoju i poślij do siedmiu zborów — w Efezie i w Smyrnie, i w Pergamonie, i w Tiatyrze, i w Sardes, i w Filadelfii, i w Laodycei’”  (Objawienie 1:7-11).

       Jan niewątpliwie nawiązuje tu do wcześniejszego proroctwa Pana Jezusa, dotyczącego „zakończenia systemu rzeczy”. Jezus powiedział: „Wtedy ukaże się na niebie znak Syna człowieczego, a wtedy wszystkie plemiona ziemi będą się uderzać lamentując i ujrzą Syna człowieczego przychodzącego na obłokach nieba z mocą oraz wielką chwałą”. A zatem Jezus ‘przychodzi’, aby wziąć swą władzę i wykonać na narodach wyroki Boga. Spowoduje to radykalne, szokujące i diametralne zmiany na świecie, a ponieważ „wszystkie plemiona ziemi” nie uznają realności panowania Jezusa Chrystusa, więc doświadczą dramatycznych skutków „srogiego zagniewania Boga Wszechmocnego”. Dlatego, że poprzez ‘przyjście’ Pana Jezusa ‘przychodzi’ ‘Pan Bóg, Ten, Który Jest i Który Był, i Który Przychodzi, Wszechmocny(Mateusza 24:3,30; Objawienie 11:15-17; 12:10; 19:11-21; Psalm 2:2,3,8,9).

       Ostatniego wieczoru spędzonego z uczniami Jezus oznajmił: „Jeszcze chwila, a świat nie będzie już Mnie oglądał”. Jak więc rozumieć słowa: „Ujrzy go wszelkie oko”? Nie powinniśmy się spodziewać, że wrogowie Pana Jezusa zobaczą go na własne oczy, skoro po jego wniebowstąpieniu apostoł Paweł powiedział, że teraz „mieszka w światłości niedostępnej” i „nikt z ludzi [Go] nie widział i widzieć nie może”. Jan najwyraźniej użył słowa ‘ujrzeć’ w sensie „dostrzec” — na przykład podziwiając dzieła stwórcze Boga, możemy ujrzeć, czyli dostrzec Jego niewidzialne przymioty. Jezus „przychodzi z obłokami”, w których będzie niewidoczny dla oka, jak niewidoczne jest słońce ukryte za chmurami. Nawet jeśli w ciągu dnia chmury zasnują niebo, wiemy, że słońce świeci, ponieważ dokoła jest jasno. Tak samo Pan Jezus, chociaż niewidzialny, objawi się „w ogniu płomienistym, wymierzając karę tym, którzy (…) nie są posłuszni ewangelii” o nim. Oni będą musieli go ‘ujrzeć’  (Jana 14:19 bt; 1Tymoteusza 6:16; Rzymian 1:20; 2Tesaloniczan 1:6-8; 2:8).

       Jezusa ‘ujrzą’ też „ci, którzy go przebili”. Kto to może być? W 33 roku n.e. żołnierze rzymscy literalnie przebili Jezusa, gdy wykonano na nim wyrok śmierci. Winę za ten mord ponosili także Żydzi, bo w dniu Pięćdziesiątnicy Piotr powiedział niektórym z nich: „Panem i Chrystusem uczynił go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście”. Owi Rzymianie i Żydzi od prawie 2000 lat nie żyją. Toteż ‘ci, którzy przebili Jezusa’, doprowadzając do stracenia Go na krzyżu [ŚJ. palu męki], muszą wyobrażać narody i społeczności, które przejawiają i do końca będą przejawiać taką samą nienawiść. Pan Jezus nie przebywa już na ziemi, ale gdy przeciwnicy prześladują „niewolników” Jego, którzy o nim świadczą, albo gdy biernie przyzwalają na takie ich traktowanie, to niejako ‘przebijają’ samego Pana Jezusa (porównaj Mateusza 25:40).

„Alfa i Omega” odsłanianie tajemnicy Boga

       Następuje coś zdumiewającego: Przemawia osobiście Pan Wszechwładny Bóg! Jakże stosowny to wstęp do wizji, które mają zostać odsłonięte, bo przecież jest On naszym Wspaniałym Nauczycielem i rzeczywistym Źródłem Objawienia! Jest to pierwsze z dwóch miejsc w Objawieniu, w których przemawia z nieba sam Bóg. Chrześcijanie żyjący w I wieku dobrze wiedzieli, że alfa i omega to pierwsza i ostatnia litera alfabetu greckiego. Nazywając siebie tymi dwiema literami, Bóg podkreśla, że przed Nim nie było ani po Nim nie będzie żadnego Wszechmocnego Boga. Przez całą wieczność będzie oczywiste, że jest Jedynym Wszechmocnym Bogiem, Najwyższym Władcą całego stworzenia. „Tego, Który Jest i Który Był, i Który Przychodzi” to tytuł Boga wyraźnie związany z głębokim znaczeniem Jego imienia JHWH. „Przychodzi”, aby wziąć swą wielką moc i zacząć panować wraz ze swym Pomazańcem Jezusem, a nastąpi to w „dniu Pańskim” i w „wyznaczonym czasie” (Dzieje 2:5-11,36 bpd; porównaj Zachariasza 12:10; Jana 19:37; Dzieje 1:8; Mateusza 25:31-46; 2Mojżeszowa 3:13-15; Objawienie 11:15-19; 12:10; zobacz też 21:5-8; 22:12-15; porównaj Izajasza 46:10; 55:10,11).

       Jan ufa, że ‘Bóg Ojciec’ doprowadzi sprawy do końca. Sędziwy już Jan, który tak jak jego bracia w wierze wytrwale znosił ucisk i żywił niezachwianą nadzieję na udział w nadchodzącym Królestwie Bożym. Teraz jest więziony na Patos „za mówienie o Bogu i składanie świadectwa o Jezusie”, ogląda pierwszą z wizji Objawienia. Na pewno wszystkie one bardzo podniosły go na duchu, podobnie jak dzisiaj krzepią żyjących „niewolników Boga” czy też „niewolników Jezusa”. Gdy wnikliwie poznają to orędzie, dostrzegają nieuchronność jego spełnienia i bliskość Królestwa Bożego, a w nim swoje życie wieczne (2Jana 3; Przypowieści 3:13-18; Jana 17:3; Rzymian 1:1; Filipian 1:1; Kolosan 4:12; Jakuba 1:1; Judy 1:1).

       Część wizji Objawienia [rozdziały 2 i 3] jest osadzona w realiach I wieku, kiedy to skierowano orędzia do siedmiu ówczesnych zborów. Wtedy też proroczy zwój zaczął się wypełniać, a jego wizje zmierzają do ujawnienia i „dokonania [świętej] tajemnicy Boga według dobrej nowiny, którą On oznajmił swoim niewolnikom, prorokom”. Jest to związane z dramatycznymi i brzemiennymi w skutkach wydarzeniami, które dokonają się w „wyznaczonym czasie” i w jego „dniu Pańskim”. Dlatego Jan poruszony jest tym „co ma się stać wkrótce”, „bo wyznaczony czas jest bliski”. Powinniśmy zwracać baczną uwagę na owo proroctwo, gdyż może ono mieć wpływ na nasze życie, a nawet zadecydować o naszym zbawieniu i ocaleniu. Zastanówmy się najpierw, czym jest „dzień Pański”, w którym Jan „znalazł się w natchnieniu”. Jest to „dzień Pański”, który przede wszystkim jest „dniem Jahwe” Boga i jest on integralny i tożsamy z „dniem Jezusa Chrystusa”. Apostoł Paweł wiąże go z czasem sądu i urzeczywistniania obietnic Bożych. Z nastaniem tego „dnia” i „wyznaczonego czasu”, gdy Pan Bóg (ŚJ. Jehowa)  i Jezus Chrystus obejmą PANOWANIE nad ŚWIATEM, wspaniałe zamierzenie Boże szybko zdążać będzie do tryumfalnego punktu kulminacyjnego. Wizja dana Janowi odnosi się do „dnia Pańskiego”, który ma dopiero przyjść. Będzie on „dniem” i finałem Apokalipsy, który rozpocznie się objęciem ‘królestwa przez naszego Boga, i władzy jego Chrystusa’ nad tym światem. Potem nastąpi ogłoszenie „godziny sądu Bożego”, kres „Babilonu wielkiego”, uwodzących i zwodniczych religii tego świata i następnie czas finalnej wojny „Armagedonu”  (1Tesaloniczan 5:1-3,20,21; 1Koryntian 1:8; 2Koryntian 1:14; Filipian 1:6,10; 2:16; Daniela 12:7; Izajasza 13:6,9 bp; Objawienie 1:1,3; 10:7; 11:15-19; 12:10; 14:6,7; 18:8,21; 16:16; porównaj Objawienie 1:10 z 1:8, 4:8 i 11:15-17 – występuje tu tylko tytuł „Pan” [nie „Jehowa”] niewątpliwie odnoszący się do Boga Ojca, stąd też mowa o „dniu Pańskim”;  zobacz w bb, bg, bgn, nbg-pl, bug i przekład interlinearny).

       Stanowczy i majestatyczny jak dźwięk trąby głos nawołuje, aby Jan napisał do „siedmiu zborów”. Apostoł otrzyma kilka orędzi, a wszystko, co zobaczy i usłyszy, ma podać do publicznej wiadomości. Godna uwagi jest okoliczność, że wymienione tu zbory rzeczywiście istniały w czasach Jana. Wszystkie leżały w Azji Mniejszej i od Patmos dzieliło je tylko morze. Do każdego z nich łatwo było dotrzeć znakomitymi drogami rzymskimi, biegnącymi przez te tereny. Posłaniec bez najmniejszych trudności mógł przenieść „zwój” z miasta do miasta.

Jan widzi wyniesionego do chwały Króla Pana Jezusa

       „I odwróciłem się, aby zobaczyć, co za głos do mnie mówił, a odwróciwszy się ujrzałem siedem złotych świeczników i pośród świeczników kogoś podobnego do syna człowieczego, odzianego w szatę sięgającą do stóp i przepasanego przez piersi złotym pasem. A jego głowa i włosy były białe jak biała wełna, jak śnieg, a jego oczy jak ognisty płomień; a jego stopy były podobne do czystej miedzi, gdy się żarzy w piecu, a jego głos był jak odgłos wielu wód. I miał w swej prawej ręce siedem gwiazd, a z jego ust wychodził ostry, długi miecz obosieczny, a jego oblicze było jak słońce, gdy świeci w swej mocy” (Objawienie 1:12-16).

       W tej wizji Jan ogląda Osobę Pana Jezusa Chrystusa jaśniejącego niebiańską chwałą, który jest zwycięskim Królem, „Władcą królów ziemi” i zwycięskim „Nasieniem”. Przejęty lękiem i szacunkiem Jan jest świadkiem pojawienia się wspaniałej, promieniejącej Postaci — „Syna Człowieczego”, czyli Pana Jezusa. Ukazuje się w olśniewającej chwale między zapalonymi „siedmioma złotymi świecznikami”. Otoczenie to przypomina świątynię jerozolimską i  uzmysławia Janowi, że Jezus pełni funkcję Wielkiego Arcykapłana Boga, że sprawuje też władzę sądowniczą. Długa „szata” dobrze licuje z jego urzędem kapłańskim. Wzorem starożytnych arcykapłanów żydowskich nosi pas — „złoty pas” okalający piersi i okrywający serce. Oznacza to, że z zadania zleconego mu przez Boga będzie się wywiązywać całym sercem (Jana 16:33; Objawienie 1:5; Dzieje 17:31; 1Mojżeszowa 3:15; Hebrajczyków 4:14; 7:21-25; 2Mojżeszowa 28:8,30; Hebrajczyków 8:1,2).

        Śnieżnobiałe „włosy” świadczą o mądrości nabytej podczas długiego życia. Płomienne „oczy” wskazują, że gdy coś bada, sprawdza lub gdy daje wyraz swemu oburzeniu, odznacza się bystrością i przenikliwością. „Stopy” Jezusa przypominają w tej wizji rozżarzoną, błyszczącą miedź — co jest stosowne w wypadku kogoś, kto gorliwie podąża naprzód i zajmuje wybitne stanowisko przed obliczem Boga. Poza tym to, co boskie, często jest przedstawiane w Biblii jako złoto, natomiast odpowiednikiem tego, co ludzkie, bywa czasem miedź. A więc żarzące się niby czysta miedź stopy Jezusa przypominają nam, jak „piękne” były jego ludzkie nogi, gdy chodził po ziemi, głosząc dobrą nowinę o Królestwie Bożym (porównaj Przypowieści 16:31; Izajasza 52:7; Rzymian 10:15).

       Jako człowiek doskonały, Pan Jezus wprost promieniał w sposób dostrzegalny dla ludzi i aniołów. Ponadto Jego „głos” grzmi niczym potężny wodospad. Imponuje i budzi respekt, jak przystało na głos Kogoś, Kogo oficjalnie nazwano Słowem Bożym i Kto przyjdzie „sprawiedliwie (…) sądzić świat”. Zauważmy jednak, co wystaje z jego ust: „ostry, długi miecz obosieczny”. Jakże trafny to symbol! Jezusowi zlecono przecież obwieszczenie ostatecznych sądów i wyroków wydanych na wrogów Królestwa Bożego. Rozstrzygające wypowiedzi, które padną z ust Pana Jezusa, doprowadzą do wytracenia wszystkich niegodziwców (Dzieje 17:31 bt; Jana 1:1,14; Objawienie 19:13,15).

       Jaśniejące oblicze Pana Jezusa przywodzi na myśl twarz Mojżesza, która promieniała po rozmowie z Jahwe na górze Synaj. Przypomnijmy też sobie, że gdy 1900 lat temu trzech apostołów było świadkami przemienienia Jezusa, „zajaśniało oblicze jego jak słońce, a szaty jego stały się białe jak światło”. Podobnie w wizji przedstawiającej Jezusa „w dniu Pańskim” Jego oblicze lśni promiennym blaskiem. Całe to widzenie Jana wprost tchnie olśniewającą chwałą. ‘Śnieżnobiałe włosy, płomienny wzrok, świecące oblicze i żarzące się stopy’ — wszystko to składa się na wspaniałą wizję Tego, który mieszka „w światłości niedostępnej”. Cóż za realistyczna, sugestywna scena! Jak zareagował przejęty do głębi Jan? Apostoł sam wyjaśnia: „A gdy go ujrzałem, upadłem jak martwy u jego stóp” (2Mojżeszowa 34:29,30; Mateusza 17:2; 1Tymoteusza 6:16).

       Jakimż lękiem, respektem i podziwem napawa wizja wywyższonego Jezusa! Gdybyśmy ujrzeli ją wtedy z apostołem Janem, niewątpliwie my także upadlibyśmy na twarz, oszołomieni tą olśniewającą chwałą. Owa wspaniała natchniona wizja została opisana i zachowana po to, aby w dobie dzisiejszej pobudzać nas do czuwania i czynu. Podobnie jak Jan powinniśmy pokornie doceniać jej sens. Zawsze odnośmy się z najwyższym szacunkiem do stanowiska Pana Jezusa, który jest Królem, Arcykapłanem i Sędzią Bożym (Filipian 2:5-11).

„Pierwszy i Ostatni”

       Nasz nacechowany respektem lęk nie musi się jednak przerodzić w chorobliwy strach. Jan opowiada dalej, że Jezus go uspokoił:

       „A gdy go ujrzałem, upadłem jak martwy u jego stóp” On zaś położył na mnie swą prawicę i rzekł: ‚Nie bój się. Jam jest Pierwszy i Ostatni, i żyjący’; i byłem martwy, lecz oto żyję na wieki wieków i mam klucze śmierci i Hadesu. Spisz więc to, co ujrzałeś, i to, co jest, i to, co się stanie potem. Co do świętej tajemnicy siedmiu gwiazd, które ujrzałeś na mej prawicy, i siedmiu złotych świeczników: Siedem gwiazd oznacza aniołów siedmiu zborów, a siedem świeczników oznacza siedem zborów” (Objawienie 1:17-20).

       W Księdze Izajasza 44:6 Bóg JHWH (ŚJ. Jehowa) słusznie mówi o sobie jako o Jedynym Wszechmocnym Bogu: „Ja jestem pierwszy i Ja jestem ostatni, a oprócz mnie nie ma Boga”. Kiedy Jezus przedstawia się, wymieniając swój tytuł „Pierwszy i Ostatni”, nie stawia siebie na równi z Najwyższym Stwórcą. Używa stosownego tytułu, nadanego mu przez Boga. W Księdze Izajasza stwierdza, że jako prawdziwy Bóg, zajmuje wyjątkową pozycję. Jest Bogiem wiecznym i poza Nim rzeczywiście nie ma żadnego innego Boga. Natomiast w Objawieniu Pan Jezus podaje przyznany mu tytuł, aby zwrócić uwagę na wyjątkowy charakter swego zmartwychwstania i na szczególną swą rolę oraz godność (1Tymoteusza 1:17).

       Pan Jezus rzeczywiście był „Pierwszym” człowiekiem wskrzeszonym do nieśmiertelnego życia duchowego. Co więcej, jest „Ostatnim” ożywionym osobiście przez Boga. W ten sposób stał się „żyjącym (…) na wieki wieków”. Dostąpił nieśmiertelności i pod tym względem przypomina swego Nieśmiertelnego Ojca, nazwanego „Bogiem żywym”. Dla wszystkich pozostałych ludzi „zmartwychwstaniem i życiem” jest sam Jezus. Bez wątpienia Jezus Chrystus to centralna i jedyna Osoba przez którą Najwyższy Bóg ‘JHWH jest zbawieniem’ i dlatego „nie ma w nikim innym zbawienia; gdyż nie dano ludziom żadnego innego imienia pod niebem, w którym moglibyśmy być zbawieni”. Bóg powierzył Mu „wszelką [całą] władzę w niebie i na ziemi”, a więc i moc wskrzeszania zmarłych. Właśnie dlatego Pan Jezus może powiedzieć, że posiada „klucze” otwierające bramy tym, którzy są spętani więzami „śmierci i Hadesu” [wspólnego grobu ludzkości] (Kolosan 1:18; Jana 11:25 bt; 14:6; Dzieje 4:12; porównaj Mateusza 16:18; 28:18).

       Następnie Jezus ponownie nakazuje Janowi opisać tę wizję, mówiąc: „Spisz więc to, co ujrzałeś, i to, co jest, i to, co się stanie potem”. Większość proroctw Objawienia miała się spełnić po czasach Jana. Dotyczyły tego, „co się stanie potem”. Jednakże rady skierowane do siedmiu zborów mówiły o tym, „co jest”, a więc o faktycznej sytuacji w nich panującej (Objawienie 1:11,19). Jakież to pasjonujące sprawy zrelacjonuje jeszcze Jan ku naszemu pouczeniu?

Gwiazdy i świeczniki

       Jan widzi Pana Jezusa pośród „siedmiu złotych świeczników”, trzymającego „w prawej ręce siedem gwiazd”. Skoro Jezus jest Głową Zboru, słusznie powiedziano o zborach, że znajdują się w jego „prawicy”, to znaczy pod Jego opieką i przewodnictwem, ponieważ On jest Naczelnym Pasterzem. ‘Siedem świeczników to siedem zborów’, do których Jan kieruje Księgę Objawienia: Efez, Smyrna, Pergamon, Tiatyra, Sardes, Filadelfia i Laodycea. Dlaczego przedstawiono je jako świeczniki? Ponieważ zarówno poszczególni chrześcijanie, czyli „niewolnicy Boga” i Jezusa, jak i całe zbory muszą się starać o to, aby w tym mrocznym świecie ‘ich światło świeciło przed ludźmi’.  Jednak zbawienie nie zależy od osobistego przebywania w zborze jak w ‘arce’, ale od osobistego zwycięstwa. Każde bowiem orędzie do zborów Pan Jezus kończy zapewnieniem osobistego zbawienia dla tego „kto zwycięży” (bpd) czy „zwyciężcy” (bt) lub „zwyciężającego” (nwt-pl) i w sumie czyni to siedmiokrotnie (Objawienie 1:12,13,16; 2:7,11,17,26; 3:5,12,21; Kolosan 1:18; Mateusza 5:14-16).

Nasienie pozostanie

       W przypowieści o „pszenicy” i „chwaście” Pan Jezus dał do zrozumienia, że po wysunięciu się odstępczego i zwodniczego chrześcijaństwa tego świata na pierwszy plan, nastąpi okres ‘ciemności’ religijnej, ponieważ chrystianizm zostanie ‘zakwaszony’, ‘zachwaszczony’ i ‘zagłuszony’. Jednak nie przestanie istnieć, ponieważ Jezus zapowiedział: „pozwólcie obu rosnąć razem aż do żniwa, a w porze żniwa powiem żniwiarzom: najpierw zbierzcie chwasty i powiążcie je w wiązki na spalenie, potem idźcie zgromadzić pszenicę do mojego spichrza” oraz „polem jest świat, a wybornym nasieniem są synowie królestwa, chwastami zaś są synowie niegodziwca”. Dlatego po zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa i wylaniu Ducha Świętego zawsze żyli chrześcijanie podobni do „pszenicy”, ci którzy są „jedno” z „Nasieniem” [Potomkiem, Potomstwem], którym jest Jezus Chrystus. Są jak ten ożywczy strumyk „świadectwa”, który nigdy nie wysycha, a na końcu stanie się wielką rzeką składanego „świadectwa” przez „niewolników Boga” dla ‘Jezusa i Słowa Bożego’. Rady udzielone przez wyniesionego do królewskiej chwały Jezusa Chrystusa w związku z sytuacją jaką zastał w „siedmiu zborach”, dotyczą wszystkich „niewolników Bożych”, gdyż wszystkich ich obowiązują te same mierniki chrześcijańskie. A zatem orędzia Pana Jezusa skierowane w pierwszym wieku do „siedmiu zborów” w Azji Mniejszej, mogą zadecydować o naszym życiu lub śmierci. Dlatego wsłuchujmy się uważnie w Jego słowa (Mateusza 13:24-50,36-43; 24:14; 28:20; Galacjan 4:16,26-29; Objawienie 6:9; 20:4; Efezjan 4:3-6; Kolosan 3:11).

— Czytaj szczegółowe omówienie Księgi Apokalipsy — Objawienia w temacie: BYŁ, JEST I PRZYCHODZI’!!!        

Podziel się na:
  • Print
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Dodaj do ulubionych
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • Poleć
  • Twitter
  • Wykop
  • Śledzik

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

  • cheap jerseys
  • 
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys
  • nfl jerseys fake cheap
  • wholesale nba jerseys
  • wholesale replica sports jerseys
  • wholesale nhl jerseys
  • nfl jerseys
  • Cheap Authentic NFL Jerseys
  • cheap baseball jerseys
  • cheap jerseys
  • cheap jerseys com
  • chinese nfl jerseys
  • cheap replica coach purses
  • cheap replica jerseys
  • cheap replica nfl jerseys